Reeds meer dan dertig jaar organiseren de broeders van Taizé rond de jaarwisseling ‘de pelgrimage voor vertrouwen op aarde’. Van maandag 29 december 2008 tot en met vrijdag 2 januari 2009 was Brussel de ontvangende en gastvrije stad. Met enkele medebroeders van de abdij namen we er aan deel vanuit de norbertijner priorij van Bois-Seigneur-Isaac, gelegen in de buurt van Waterloo. We waren niet alleen deelnemers maar tegelijk ook ‘gastgezin’ voor 33 jonge christenen uit België, Frankrijk, Portugal, Polen, Oekraïne en Slovenië. Het werd een échte pelgrimage van vertrouwen. Bij de aanvang hadden we slechts onvolledige informatie en nog heel wat vragen: zullen we de weg vinden naar de school waar we ons moeten aanmelden? Zullen we vreemde jongeren te gast hebben? Zo ja, hoeveel en van waar? Vinden we tijdig de juiste trein en metro? Waar zullen we onze gasten ontmoeten en zullen zij ons wel verstaan … ? Het lijkt niet te geloven, maar alles verliep vlot en gesmeerd, mede door de goede voorbereiding en strakke organisatie vanuit Taizé en de vele vrijwilligers. De woorden van het gekende Taizélied “Nada te turbe, solo Dios basta” – laat niets je verontrusten: wie God heeft ontbreekt niets – werden bewaarheid.
Indrukwekkend was hoe die maandagnamiddag van overal jonge mensen toestroomden op de Heizel om voor de eerste maal samen te eten en te bidden. Twee expositiehallen deden dienst als reusachtige refter. Drie andere hallen waren omgevormd tot sfeervolle gebedsruimtes. Een andere hall deed dienst als stemmige stille ruimte. We hebben in Vlaanderen niet veel de kans om met duizenden jonge mensen gedurende enkele dagen en meermaals per dag samen de Heer te vieren, te bezingen, te danken en – letterlijk – stil te worden bij Zijn Woord.
Na een versterkend ontbijt in Bois-Seigneur-Isaac waren we dinsdag- en woensdagvoormiddag te gast in de paroisse Saint-Sébastien te Braine-l’Alleud. Met de 260 andere jongeren die er logement kregen in gastgezinnen, vierden we het morgengebed. Daarna werden we in een plaatselijk gezin gastvrij onthaald voor een groepsgesprek of een getuigenis. Van ’s middags tot ’s avonds gingen de activiteiten door op de Heizel en de stad Brussel: middagmaal, middaggebed, stadsbezoeken, bezoek aan de Europese wijk, allerlei workshops, debatten … Op oudejaarsavond was er om 23.00u. in de parochiekerk te Braine-l’Alleud een gebedsdienst voor vrede.
Daarna – tijdens de eerste uren van het nieuwe jaar – namen we deel aan het landenfeest. Op Nieuwjaarsdag 2009 brachten we met de groep een bezoek aan de abdij. Na een smakelijke feestmaaltijd vierden we in de abdijkerk samen met de gemeenschap het avondgebed. Op de avond van de eerste dag van het nieuwe jaar bouwden we in Bois-Seigneur een feestje.
Op vrijdagmorgen 2 januari bleek bij het afscheid hoe tussen mensen die voor elkaar aanvankelijk onbekenden waren in enkele dagen tijd een warme band van vertrouwen en vriendschap kan groeien.
In deze tijd lijkt het vertrouwen soms ver te zoeken. De economische, financiële en politieke wereld staan op stelten. Deze Taizé-ontmoeting was daarom niet zo maar een gebeurtenis, maar een uniek teken van en bijzonder appellerende oproep tot vertrouwen in God en in de medemensen. We hopen en bidden dat de ervaring van vertrouwen en gastvrijheid, vriendschap en geloof die deze vele duizenden in Brussel opdeden, vruchten draagt. Afspraak eind december in Poznan (Polen)!
“Het was de tweede maal dat ik aan een Taizé-ontmoeting deelnam. Twee jaar terug was ik erbij in Zagreb. De ontmoeting te Brussel was de ervaring van mijn leven. Ik heb er deugd aan beleefd en ben dankbaar voor deze kans. Verder moet ik toegeven dat ik een beetje bang was toen ik bij jullie toekwam: er waren reeds heel wat ongekende vreemde mensen, het klooster waar we zouden logeren was zo groot en het was er zo koud toen we binnen gingen. Maar dan zag ik jullie in jullie witte habijt. Ik was verbaasd maar tegelijk gelukkig dat ik de gelegenheid kreeg bij jullie te verblijven. het was alsof ik terug in Taizé zelf was: zo veel mensen van verschillende landen heb ik ontmoet”. Hana Kastelic, Slovenië.
Vind ik leuk.
