Bezinning bij ‘Dendermonde’
17feb 09
Naar aanleiding van het drama in Dendermonde schreef medebroeder Steven Pinnoo volgende bezinning:
Een nieuwe lente
Vrijdag 23 januari. Een dag die zo gewoon begonnen is, maar die verschrikkingen brengt die in ons collectief geheugen staan gegrift. Verbijsterd, vol ongeloof volgen we de nieuwsberichten over de moordpartij in een kinderdagverblijf. De volgende dagen wordt er zoveel over geschreven, zoveel commentaar gegeven. Ik ben erg stil, deze dagen. Ik luister, ik kijk, ik zwijg…
Op wandel merk ik op dat er een laagje ijs op de vijver ligt. De natuur is toch een wonder ding – ook zij heeft nood aan bescherming, veiligheid. In de vrieskou vormt het water plots een keiharde structuur. Wanneer ik er ’s middags weer voorbijkom, is het ijs alweer gesmolten onder een deugddoend middagzonnetje, als een belofte voor een nieuwe lente.
Het ijs zet me aan het mijmeren. Zou het kunnen dat het er bij mensen ook zo aan toegaat? In een kille samenleving kan de mens zich enkel beschermen door sterke structuren, regelgeving, controle. Strak en stevig, zeer professioneel, hopelijk ook rechtvaardig – maar vaak ook hard. Willen we dit eigenlijk wel? Want niet alleen komt zo onze dierbare vrijheid in het gedrang, maar tegelijk beseffen we ook dat dit geen echte oplossing is: het ijs zal nooit dik genoeg zijn om ons volledig af te schermen van de tragiek van het leven. De moderne mens, zo gehecht aan zijn individuele vrijheid en ‘zelfbeschikkingsrecht’, wordt zo een bange en eenzame mens, ingekapseld achter de muren die hij zelf heeft opgetrokken.
Toch bestaat er misschien ook een andere keuze. Want als we nu eens zouden kiezen voor een warmere samenleving, zal de bescherming van een strakke ijslaag minder nodig zijn. Wanneer we kiezen voor een cultuur van vertrouwen, wanneer we de ander niet meer in de eerste plaats zien als een concurrent of een mogelijke vijand maar als een broer of zus, hoeven we andermans vrijheid niet meer bedreigend te vinden. Dan leven we in een maatschappij waarin onze vrijheid steeds hand in hand gaat met verantwoordelijkheid; dan voeden we jongeren op tot weerbaarheid door hun inzet voor elkaar; dan wordt solidariteit een kans tot waarachtige zorg voor elkaar die verder gaat dan een verwijzing naar de bevoegde hulpdiensten. Zo’n samenleving zou bijvoorbeeld ook investeren in een voldoende aanbod van professionele hulp én hartverwarmende zorg voor jongeren die psychisch zwak staan.
Anders dan in de natuur komt een lente in de samenleving er niet vanzelf: we moeten er ons allen samen voor in zetten. Toch is het mogelijk als we erin durven geloven. Zeker christenen mogen zich geroepen weten om die weg te gaan, ondanks moeilijkheden, ook al wordt het een werk van lange adem. Want geloven wij niet in Iemand die in de stormen van het leven op ons toe komt, zoals eens op het meer, en zegt: “Wees maar niet bang – Ik ben het…”
Vrijdagavond 23 januari. Ik ben uitgenodigd bij vrienden – ik heb hun kindje van zeven maanden onlangs nog gedoopt. Terwijl de eerste beelden uit Dendermonde ons overspoelen, mag ik de kleine Ella haar flesje geven. Haar zachte smakgeluidjes vormen de commentaar die mij deze dagen nog het meest zal roeren – de keuze voor een wereld van vertrouwen, van overgave en geborgenheid. Een stil gebed om een nieuwe lente…
Steven Pinnoo, Boer&Tuinder, 6 februari 2009
Tags: bezinningstekst, Dendermonde, wees niet bang
Deryck G schreef op dinsdag 17 februari 2009 om 13:36 het volgende:
Mooi echt prachtig geschreven
Yves schreef op dinsdag 3 maart 2009 om 21:49 het volgende:
Bijzonder raak geschreven!