Vrijdag 26 juni 2009. Twaalf studenten en professoren van de studieconcentratie Agripo – zeg maar het seminarie van de Vlaamse norbertijner abdijen Averbode, Grimbergen, Postel en Tongerlo – vertrekken op schoolreis. De examens zijn afgelegd, de punten geteld en de cursussen opgeborgen. De tijd voor ontspanning is aangebroken. Dit jaar is de Nederlandse stad ‘s-Hertogenbosch de bestemming. Bij aankomst wordt iedereen verwacht op de ‘Parade’ in staminee ‘Het Hart van Brabant’ voor koffie met een ‘Bossche bol’, zeg maar een streekgerecht. Na deze opkikker bekijken we ‘The Bosch experience’, een promotiefilm over de stad waar de schilder Jeroen van Aken, alias Jeroen Bosch leefde en werkte. Even voor elven stappen we allen in een boot. Gedurende nagenoeg anderhalf uur varen we op de ‘Oude Dieze’, een smalle natuurlijke waterweg die reeds eeuwen doorheen de stad loopt. Een bekwame gids en tegelijk kundig stuurman laat ons van op het water kennis maken met de stad en haar bewogen en boeiende geschiedenis. Zo varen we door het zogenaamde ‘Hellegat’, onder een oude synagoge door, langs het oude koor van de voormalige kruisherenkerk naar de Sint-Jacobskerk waarin zich het ‘Jheronimus Bosch Art Center’ bevindt. Na een bezoek aan deze tot museum omgevormde twintigste eeuwse kerk wordt de picknick verorberd. In de namiddag leidt een gids ons rond in de Sint-Janskathedraal. We bewonderen deze parel van gotische bouwkunst van binnen en van buiten. Na een toelichting doorspekt met weetjes en anecdotes neemt de man ons mee de stad in. We bewonderen het Bossche Broek – een natuurreservaat dat naadloos aansluit op de oude stadswallen – en lopen langs het Noordbrabants museum. Op de grote markt kunnen we niet weerstaan aan de terrasjes … Na een frisse pint rijden we richting Kasterlee. Daar besluiten we in ‘Den cleynen draaiboom’ op een smakelijke wijze deze mooie dag. De vakantie kan beginnen.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Reflector richt de schijnwerper op de Joods-Franse filosoof Emmanuel Levinas (1905 – 1995). Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij gevangengezet in een Duits werkkamp. Veel van zijn Joodse familieleden en vrienden overleefden de gruwelen van de Shoah niet. Voor Levinas  bleef die grote catastrofe een litteken in zijn leven en denken.

Met Reflector belichten we een belangrijk thema van zijn denken:

Het gelaat van de ander

De mens wordt niet alleen geconfronteerd met de mogelijkheid van zijn eigen lijden, maar ook met het lijden van de ander. Levinas heeft in die context vaak geschreven over het gelaat van de ander. Hij bedoelt dan helemaal niet de diepblauwe ogen waarin verliefden zich verliezen. Het gelaat is de noodkreet van de lijdende ander. Dat appèl komt op twee manieren tot uitdrukking. Vooreerst zegt het gelaat van de ander: dood me niet door je wijze van bestaan. In extreme situaties kan dat letterlijk worden begrepen. Maar het appel van de ander houdt ook het verzoek in om het bestaan van de ander niet te beknotten. Zo doet het gelaat van de ander me erover nadenken of de plaats die ik in de groep wil innemen er niet toe leidt dat de ander monddood wordt gemaakt.

Daarnaast is het appèl van het gelaat ook een vraag om hulp: help me, geef me levenskansen. Door de ander bij te staan, krijgt het leven van de mens zin. Het huis van de mens als plaats waar hij thuiskomt bij zichzelf wordt daardoor een gastvrij huis, dat openstaat voor de ander. Zoals de barmhartige Samaritaan zijn ezel, olie en geld gebruikte om een slachtoffer langs de weg te helpen, zo roept het gelaat van de ander de mens op om zijn eigen bestaansmiddelen aan te bieden. Wanneer een mens een ander bijstaat, wordt hij in zekere zin bevrijd van de angst voor zijn eigen dood. De inzet voor de ander breekt het gefixeerd-zijn op het eigen bestaan open. Wanneer iemand zijn leven opent naar de ander, kan zijn leven een andere zin krijgen. Levinas noemt de inzet voor de andere mens een spoor dat verwijst naar God.

Luc Anckaert, Reflector, maart 2009, www.reflectrum.be

2 bezoekers vinden dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

Telkens ik immense gebieden ontbost zie of als ik op soja/suikerrietwoestijnen stoot, dan kwetst me dat zeer. Alsof er diep in mezelf gehakt en ontbost wordt.

Rijdt de bus door gebieden waar nog wél oorspronkelijk bos staat, dan geeft me dat terug energie. Zouden de ziel van bomen en mensen dan toch iets met elkaar te maken hebben? De Chipko-beweging in India laat alleszins duidelijk aanvoelen dat raken aan bomen, raken aan mensen is (1).

Ik ben nu in Rio de Janeiro voor de laatste toespraak en ontmoeting in de federale, rurale universiteit. Rio is vooral gekend voor zijn Corcovado, het grote Christusbeeld dat hoog boven de stad en de bergen uitsteekt. Minder geweten is dat hier sinds de 17^e eeuw een ecologische ramp in voorbereiding was. Zoals Griekenland al 3000 jaar geleden ontbost werd om oorlogsschepen te maken en om de Middellandse Zee te beheersen, zo werden de bergen in en rond Rio stelselmatig ontbost. Waarom? Om huizen te bouwen en om houtskool te maken: activiteiten die zich nu elders in Brazilië nog dag aan dag herhalen. De heuvels werden eerst beplant met suikerriet; in de 19^e eeuw met koffie.

De overheid werd in diezelfde 19^e eeuw geconfronteerd met watergebrek in de stad en met slijklawines. Ook dàt herhaalt zich vandaag elders op vele plaatsen in Brazilië. Zoals de Griekse bergen nog altijd voor een groot stuk kaal zijn, omdat de vruchtbare grond in zee schoof, zo dreigde Rio eerder omgeven te worden door woestijnbergen, dan door de prachtige groene oases die er vandaag nog te bewonderen zijn.

Wat is er dan gebeurd? In 1857 werd tot een groot herbebossingsprogramma beslist en anno 1870 waren er 100.000 bomen gepland. Geen herbebossing zoals nu met pinus of eucalyptus, maar met de diversiteit aan bomen die in het Atlantisch woud te vinden zijn. Ook de fauna en flora werd hersteld, zodat het Parque Nacional da Tijuca een voorbeeld is voor heel Brazilië en ver daarbuiten. Tijuca is een groot natuurreservaat van 120 km2 midden in een miljoenenstad. Het gebied telt 30 watervallen, 330 soorten planten en 100 diersoorten. De stad is terug gezegend met een regelmatige watervoorziening. Slijklawines met vele doden, zoals begin dit jaar in deelstaat Santa Catarina, zijn niet aan de orde. De temperatuur is in de stad gemiddeld 9 graden lager dan moest het woud er niet geweest zijn.

Zou dit voorbeeld van de 19^e eeuw herhaalbaar zijn in de verlichte 21^ste eeuw? Of moeten wij lijdzaam ondergaan dat de Cerrado ten onder gaat, het klimaat in Cuiabá onleefbaar wordt, de kinderen er ziek worden van allergieën en dat het Amazonegebied savanne wordt?

Herstel is mogelijk. Laat het een troost zijn.

Luc Vankrunkelsven,

Rio de Janeiro, 26 april 2009.

(1)   In de Chipko-beweging van India zijn (vooral) vrouwen actief, die met hun eigen lijf in het Himalaya-gebergte bomen beschermen. Als de houthakkers met hun zaagmachines aankomen, dan omarmen ze de bomen en houden zo het ontbossen tegen.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Vandaag viert de Kerk het hoogfeest van het Heilig Hart van Jezus. Op deze dag willen we de grote liefde van Jezus voor ons gedenken. Het hart immers is het symbool voor de liefde.

God,
wij hebben geen woorden
om te zeggen hoe groot en hoe diep de liefde is,
die Gij ons hebt betoond in het Hart van Jezus, uw Zoon.
Leer ons verstaan dat wie bemint,
zichzelf moet geven
en dat uw liefde de kern moet worden van ons bestaan.

Amen.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

JOVADA?
Ben je tussen 13 en 25 jaar en heb je zin in een toffe vakantieweek waar ook op een ontspannen manier over geloof en zo gepraat kan worden?
Dan zijn deze “Jongerenvakantiedagen” in de abdij van Averbode zeker iets voor jou! We verblijven vijf dagen in de abdij, leven deels op het ritme van de abdij, deels ook niet. We trekken er een dag op uit om stappend de wereld te verkennen, genieten van sport en spel en hebben deugddoende gesprekken onder mekaar. We verdiepen ons in bijbelteksten en ontdekken de rijkdom van de boodschap die erin schuilgaat. Kortom: inspiratie, plezier en rust in een zomerse cocktail…

Thema: “Ik kan niet anders – Paulus”
Een enthousiaste verkondiger, een hevige apostel, een bekeerling, een geniaal schrijver, een reiziger van jewelste, … allemaal aspecten van die boeiende figuur Paulus. Bijna de helft van de geschriften van het NieuweTestament staan op zijn naam. Het gaat om brieven waarin
we ook heel wat kunnen ontdekken over de eerste christelijke gemeenschappen. Paulus moedigt hen aan en wijst hen terecht waar hij dat nodig vindt. Veel van wat hij schreef is ook vandaag nog een rijke bron van inspiratie voor jongeren. Heb je nog niet veel over de
apostel Paulus gehoord? Dan is deze midweek voor jou dé kans om er iets aan te doen.

Heb je er zin in?
Aarzel dan niet en schrijf je in per e-mail of via de website van de abdij.

“Dat ik het evangelie verkondig is niet iets om me op te laten
voorstaan. Ik kan niet anders, en het zou me slecht vergaan als ik
het niet zou doen.” (1 Kor. 9,16)

Praktische info:

• Wanneer? Van maandagmorgen 6 juli 2009 (9u30)
  tot vrijdagnamiddag 10 juli 2009 (16u00).
• Waar? In het bezinningscentrum van de abdij van Averbode.
• Prijs? 80 (hoeft geen reden te zijn om niet deel te nemen)
• Wie? Jongeren tussen 13 en 25 jaar
• Begeleiding? Norbertijnen Eric Seghers en Vincent Ceulemans,
  samen met Simon Godecharle en Valentijn Crynen
• Wil je nog meer info?
  Stel je vraag aan bezinningscentrum (at) abdijaverbode.be
  of pak je telefoon: 013/780440

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Elk jaar viert de gemeenschap op 6 juni het feest van haar ordesstichter de Heilige Norbert. Norbertus overleed op 6 juni 1134 in Maagdenburg (D). Dit jaar was het dus 875 jaar geleden dat hij het aardse leven omwisselde voor het hemelse leven. Zijn feestdag had dan ook een extra feestelijk jubileumkarakter !

Norbertus groeide op in Gennep (NL). Als jonge man voelde hij zich geroepen tot het priesterleven. Hij verzaakte aan zijn adelijke titel en werd lid van het kapittel van Xanten (D). Hij voelde sympathie voor de wind van hervorming die toen door de kerk waaide. Hij verliet Xanten en trok als armoedeprediker en vredesapostel doorheen Europa. Om het priesterleven opnieuw meer authentiek evangelisch te maken inspireerde Norbert zich op het leven van de eerste christenen. Daartoe stichtte hij in het Fransé Prémontré een gemeenschap van godzoekende mannen en vrouwen. Vanuit die gemeenschap werden al snele vele nieuwe premonstratenzerhuizen opgericht. Zo ook Averbode in 1134. Dus ook 875 jaar geleden.

Op 6 juni werd het Norbertusfeest in Averbode feestelijk gevierd met plechtige liturgische vieringen. In de eucharistie en aan de feesttafel waren naast de medebroeders vele vrijwillige medewerkers onze eregasten. Hen werd in dit jubeljaar het nagelnieuwe boek ‘Norbertus van Gennep. Godzoeker in tijden van verandering’, van de hand van kerkhistoricus Peter Nissen als geschenk aangeboden. Heb je interesse in dit werk? Stuur ons een bericht !

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Jarenlang leidde Philippe Havet (50) een voorspelbaar leventje als decorateur en interieurarchitect. Hij verdiend goed zijn brood. Er kwamen soms zelfs opdrachten uit Parijs. Toch knaagde er iets. Op televisie zag hij de oorlogsellende en troosteloze armoede in de derdewereldlanden. Hij besloot zijn leven een andere wending te geven en om te gaan werken voor de armen.

Het werk voor rijke opdrachtgevers begon me steeds meer tegen te staan. Ik begon dat wereldje te haten, de uiterlijke schijn van mensen die alleen maar oog hadden voor hun eigen kleine leventje. Ik was de veertig voorbij en stelde vast dat mijn leven doelloos was. Ik wilde iets doen wat waarde had. Ik had documentaires gezien over Artsen Zonder Grenzen die me aanspraken. Ik wist dat ik voor hen nuttig zou kunnen zijn. In 1999 en 2000 vertrok ik naar de Molukken, een eilandengroep in Indonesië waar moslims en christenen elkaar naar het leven stonden. Artsen Zonder Grenzen kwam geregeld in de vuurlinie terecht. Ik ben daar zeven maanden aan het werk geweest. We zettten medische hulpposten op en zorgden voor watervoorziening en sanitair. Het was zwaar werk in moeilijke omstandigheden. Ik merkte dat je echt kan helpen in zo’n noodsituatie.

Door het besef dat ik echt een verschil kan maken en dat het verkeerd is om fatalistisch naar de ellende in de wereld te kijken, is mijn kijk op het leven totaal veranderd. Ik merk he verschil met vroeger als ik na zo’n reis weer in België ben en zie hoe hier wordt geleefd, de kleine ergernissen en futiliteiten waarmee mensen zich bezighouden.

Ik ben altijd op zoek naar een uitdaging om mensen in nood te helpen.

René De Bok in Blikopener januari 2009, www.openblik.be

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Waar komen wij vandaan?
Klopt alles wat in de Bijbel staat?
Hoe kan een verhaal niet echt gebeurd zijn en toch waar zijn?
Is God rechtvaardig?
Hoe leven gelovige mensen eigenlijk? En zijn gelovige mensen altijd gelovig?

Veel jonge mensen stellen zich heel wat vragen. In het nieuwe boek “Bestaat God?” geven verschillende deskundigen heldere en eerlijke antwoorden op heel wat levensvragen.

Auteur: Albert Biesinger e.a.
Titel: Bestaat God? en andere geloofsvragen
Uitgeverij: Altiora Averbode
ISBN: 9789079956012
richtprijs: EUR 14,95

onder andere verkrijgbaar bij De Standaard Boekhandels en in De Drie Provinciën te Averbode.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk