Blikopener: interview Artsen Zonder Grenzen
Jarenlang leidde Philippe Havet (50) een voorspelbaar leventje als decorateur en interieurarchitect. Hij verdiend goed zijn brood. Er kwamen soms zelfs opdrachten uit Parijs. Toch knaagde er iets. Op televisie zag hij de oorlogsellende en troosteloze armoede in de derdewereldlanden. Hij besloot zijn leven een andere wending te geven en om te gaan werken voor de armen.
Het werk voor rijke opdrachtgevers begon me steeds meer tegen te staan. Ik begon dat wereldje te haten, de uiterlijke schijn van mensen die alleen maar oog hadden voor hun eigen kleine leventje. Ik was de veertig voorbij en stelde vast dat mijn leven doelloos was. Ik wilde iets doen wat waarde had. Ik had documentaires gezien over Artsen Zonder Grenzen die me aanspraken. Ik wist dat ik voor hen nuttig zou kunnen zijn. In 1999 en 2000 vertrok ik naar de Molukken, een eilandengroep in Indonesië waar moslims en christenen elkaar naar het leven stonden. Artsen Zonder Grenzen kwam geregeld in de vuurlinie terecht. Ik ben daar zeven maanden aan het werk geweest. We zettten medische hulpposten op en zorgden voor watervoorziening en sanitair. Het was zwaar werk in moeilijke omstandigheden. Ik merkte dat je echt kan helpen in zo’n noodsituatie.
Door het besef dat ik echt een verschil kan maken en dat het verkeerd is om fatalistisch naar de ellende in de wereld te kijken, is mijn kijk op het leven totaal veranderd. Ik merk he verschil met vroeger als ik na zo’n reis weer in België ben en zie hoe hier wordt geleefd, de kleine ergernissen en futiliteiten waarmee mensen zich bezighouden.
Ik ben altijd op zoek naar een uitdaging om mensen in nood te helpen.
René De Bok in Blikopener januari 2009, www.openblik.be
Vind ik leuk.Tags: Artsen Zonder Grenzen, noodhulp