JOVADA dag 3
Een aflevering van de jongerenvakantiedagen zonder dagtocht is gewoonweg ondenkbaar. Omdat we juist het ondenkbare wilden vermijden … trokken we er vandaag op uit, de wijde (natte) wereld in. Bovendien paste dat (niet het regenweer) uitstekend in het thema. Ook de apostel Paulus – een moeilijke man hoorden we vandaag nogmaals – kon eigenlijk ook niet gemakkelijk thuis blijven, gedreven als hij werd door zijn liefde voor de Christus. Vandaar. Na de gebruikelijke en vertrouwde ochtendactiviteiten – morgengebed en ontbijt – zochten we een passende – lees waterbestendige – outfit. Eenmaal vertrokken, volgden we Vincent op de voet. Hij leidde ons doorheen het prachtige groene Hageland naar de Sint-Pieterskerk van Langdorp-aan-de-Demer alwaar norbertijn Jef Van Osta parochieherder is. Jef, gepassioneerd door orgels en klokken, leidde ons rond in zijn stemmig en pittoresk gelegen kerkje. Na een sober, doch voedzaam middagmaal dat met de ‘keukenwagen’ werd afgeleverd aan en opgediend in de parochiezaal brachten we een bezoek aan de kerktoren. We genoten er van de prachtige bronzen stemmen van de vier klokken. Dank aan Jef voor de gastvrijheid! Na een halfuurtje stappen doorheen de Demervallei kwam reeds de volgende bestemming in zicht: de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot. We werden er ontvangen door norbertijn Huub Gerits die er pastoor-deken is. Hij hield in de grootse ijzerzandstenen kerk (in demergotiek!) een boeiende uiteenzetting over de jood Paulus. Met allerlei Joodse rituele voorwerpen – een sederbord, chanoekakandelaar, een deel van de talmoed, een gebedsmantel … illustreerde hij zijn uiteenzetting. Dank aan Huub voor de leerrijke uiteenzetting! Na een korte rondleiding doorheen de kerk verorberden we in de parochiezaal een brokkelig vieruurtje. Er wachtte ons immers nog een fikse terugtocht. Daarvan liepen we een aantal kilometer in stilte: zalig genietend van de natuur – het was ondertussen even opgehouden met regenen – van de stilte, de overvliegende buizerd, de prachtige bloemen … Aan de school ‘Den Hulst’ in Testelt stond Eric ons reeds op te wachten met het het avondmaal. Dat een ernstige fysieke inspanning honger veroorzaakt werd hier nogmaals bewezen: alle brood was in een minimum van tijd ‘verslonden’. Nog enkele kilometers scheidden ons van de abdij. Zeker toen de abdijtoren aan de horizon verscheen, verdween de vermoeidheid uit onze benen. Gezwind stapten we de abdij binnen. Dank aan allen die meewerkten om van deze dagtocht een deugddoende en vreugdevolle belevenis te maken.
Vind ik leuk.