Ik kijk altijd uit naar een verzoeningsviering zoals tijdens de vasten of op pelgrimstocht. Tussendoor verlang ik er soms naar. Toen ik voor het eerst met biechten geconfronteerd werd, durfde ik de stap om een persoonlijke belijdenis uit te spreken niet zetten. Ik verging van angst. Ik wist eigenlijk ook niet goed wat zeggen: de zonden van een heel leven, de steeds terugkerende fouten, een lange lijst schuldgevoelens? Het ergste was dat ik me daarna niet bevrijd voelde en nog steeds dezelfde zwakheden had. Wel gebeurde het soms dat een gebaar me raakte: het verbranden van een zondebriefje, zuiver water over mijn handen, handoplegging,…

Met mijn groeiende geloof en door het meer te doen begon stilaan mijn ‘lijstje’ meer op een gebed te lijken. Ik leerde dat je God eerst dankt en Hem dan aanbiedt wat in je leven niet op God gericht is en wat je van God, van het leven wegdrijft. Nu besef ik dat er maar één manier is om te biechten: vanuit Gods liefde. Als ik niet naar zijn liefde verlang kan ik ook niet biechten, mijn woorden zouden hol klinken. Door de evangelieteksten die tijdens zo’n viering voorgelezen worden word ik uitgenodigd mee in Gods verhaal te gaan staan, mijn eigen verhaal opnieuw te beleven en berouw te tonen. Vanuit het besef van Gods liefde klinkt mijn bede dan heel broos, maar vertrouwvol. Ik mag me in mijn zwakheid tonen en me aan-vaard weten. Zelfs mijn zonden maakt Hij tot een geschenk als ik zijn barmhartigheid kan aanvaarden. Het gebeurt soms dat ik begin te wenen tijdens of na de biecht. Ik wil me helemaal openen, word klein voor God en verwacht alles. Het doet zoveel deugd de waarheid uit te spreken en uit de leugen bevrijd te worden, zonde toe te geven en me te laten helpen. Het is niet eenvoudig, maar ik beschouw het als een grote genade in mijn leven. Als ik altijd mijn schuld moest meeslepen zou ik het niet tot hier uitgehouden hebben. Schuld weegt zwaar en vreet de vreugde aan. Ik voel me heel gelukkig als ik na vergeving opnieuw mag beginnen en bevestigd word in liefde.

Hanne, 25 jaar

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

In onze abdijkerk komen geregeld mensen ‘aanbellen’ omdat ze willen biechten. Onze medebroeders Andreas, Paul en Guido zijn voor hen terbeschikking. Sommigen willen biechten in de biechtstoel, anderen verkiezen een spreekkamer in de abdij. Voor vele jongeren is de biecht een sacrament dat intrigeert … want onbekend en dus onbemind.

In de biecht voltrekt zich het sacrament van de verzoening. Dat het een sacrament is, betekent dat het gaat om een viering van de kerkgemeenschap waarin met woorden en gebaren iets voelbaar wordt van de liefde van God voor iedere mens. God komt er op een bijzondere wijze in je leven aanwezig. In het sacrament van de verzoening mag je vooral de grote barmhartigheid van de hemelse Vader ervaren. Hoe verloopt de viering van dit sacrament?

1 Je voorbereiden

Je voelt dat je je relatie met God wil uitklaren. Er is kwaad dat je hart bezwaart omdat je jezelf van God afkeerde. Je verlangt om je tot God te bekeren en te biechten. Je wil Gods liefde ervaren: zijn barmhartigheid kan je bevrijden.

Voor het biechtgesprek beluister je de innerlijke stem die God in je hart neerlegde: je geweten dat je laat aanvoelen wat niet goed is. Zo ontdek je welke woorden, daden of gedachten niet beantwoordden aan Gods liefde. Om je hart klaar te maken voor het sacrament van de verzoening kan je deelnemen aan een gezamenlijke boeteviering.

2 De barmhartige Vader ontmoeten

In de persoon van de priester komt God zelf je tegemoet zoals de vader die in de parabel verlangend uitkijkt om zijn verloren zoon te begroeten. Het is de barmhartige Vader die je liefdevol verwelkomt. In het samenzijn met de priester is de hele kerkgemeenschap aanwezig. Na het kruisteken vraag je “Vader zegen mij want ik heb gezondigd”. De priester zal je bemoedigen en zegenen: “De Heer zij in uw hart, opdat je met een oprecht hart berouwvol je zonden belijdt”.

3 Luisteren naar God

In een gemeenschappelijke boeteviering wordt voorgelezen uit de Bijbel. Ook in het persoonlijke biechtgesprek wordt Gods Woord beluistert. Zo maak je je hart open voor Gods goedheid. Het is belangrijk dat je al luisterend meer aandacht krijgt voor Gods menslievendheid dan voor je eigen menselijke zondigheid.

4 Spreken met God

Je schuldbelijdenis uitspreken betekent meer dan enkel voor God je zonden uitspreken. Je belijd ook dat God goed is. Je drukt je vertrouwen uit: God jij wil mij genezen en houdt van mij mét mijn falen. Je kan van start gaan met de vertrouwde schuldbelijdenis uit de eucharistie. Daarna spreek je uit wat je hart bezwaart: eenvoudig, bondig en naar waarheid. Het doet deugd om het met God eens uit te praten. Je hebt er als mens behoefte aan om je onvrede uit te spreken. De priester beluistert je met Christus’ oren. Het werkt bevrijdend om te ervaren dat Iemand je verhaal beluistert. Je staat niet meer alleen met je kwaad. Je kan vrijmoedig spreken want je weet dat de priester het biechtgeheim respecteert. Vervolgens spreek je je berouw uit: je hebt spijt, maar je wil ook met vertrouwen een nieuwe ‘doorstart’ maken. Je kan dit uitdrukken met de ‘akte van berouw’ of met de woorden uit psalm 51:

5 Vergeving ontvangen

De priester zal je nu een penitentie, een opdracht van bekering voorstellen. Dit kan een taak zijn, een gebed of een gebaar. Kortom, een eerste stap terug op de goede weg.

Daarna ontvang je de absolutie: in naam van Christus en de Kerk schenkt de priester je vergiffenis. Hij strekt de handen over je uit om je de heilige Geest te geven en hij zegent je met het kruis.

6 Je gaat vernieuwd op weg

Op het einde zal de priester je met Gods zegen opnieuw het leven inzenden: “Ga in de vreug-de en de vrede van de Heer. Wij danken God!”.

Het is zinvol om na het biechtgesprek nog wat tijd te maken voor stilte en gebed. Je kan God dan danken. Zo maak je een rustige overgang naar het gewone gezinsleven. Je kan eens kijken waar je levenswandel wat bijsturing verdient. Zo kan je Gods vergeving echt opnemen en je leven er op afstemmen … ook al besef je dat je klein en broos blijft.

Morgen laten we een jongere zelf getuigen over haar ervaring met ‘biechten’.

1 bezoeker vindt dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

De afgelopen dagen bracht onze gemeenschap in stilte door. We hielden onze jaarlijkse retraite als voorbereiding op het hoogfeest van de heilige Augustinus. Dit feest is in de abdij zeer belangrijk omdat wij leven volgens de kloosterregel van Augustinus en wij ons in onze levenswijze laten inspireren door de evangelische spiritualiteit die oplicht uit zijn talrijke preken en geschriften. Dit jaar hielp benedictijn Michel Van Parijs, ere-abt van de abdij van Chevetogne, ons om tot gebed en bezinning te komen. Hij deed dit aan de hand van de brief die de apostel Paulus richtte aan de christenen van Filippi.

Vandaag vierden we dan de hele dag het hoogfeest. Meest markante gebeuren hierbij vormde de plechtige professie van medebroeder Philippe van Kuyck. Philippe verbond zich voor altijd aan onze kloostergemeenschap door het afleggen van de evangelische geloften van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid in de handen van de abt. Hij ‘trouwde’ als het ware met Jezus en met de abdij. De professie gebeurde tijdens een plechtige eucharistieviering in een bomvolle kerk, gevuld met confraters, abdijvrienden, familieleden & kennissen & vrienden van onze feesteling. Ook de scouts van Engsbergen – waar Philippe zich engageert als aalmoezenier - waren present, en eveneens zijn collega-catechisten uit Eindhout. Een warm applaus vormde de afsluiter van deze intense viering en vormde de overgang naar een aangename receptie mét een stralende zon. Vervolgens gingen we met de genodigden aan tafel in de abdijrefter voor een smakelijke feestmaaltijd.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

Een week lang zullen we in de kerk voor Philippe blijven bidden. We wensen hem graag Gods zegen toe. Dat de Heer Jezus hem steeds weer mag raken en hem aanmoedigt om zich in diepe verbondenheid met zijn abdijgemeenschap te oriënteren op het ‘kompas’ van het Evangelie !

Update 23 september 2009:

De broer van Philippe heeft zijn foto’s van de viering eveneens online gezet: klik hier om ze te bekijken.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Na een bijzonder moedig gedragen ziekte namen wij afgelopen woensdagavond afscheid van onze goede confrater Cyril Leo Caals.

Op 29 januari 1939 werd hij geboren te Schoten. Ingekleed in de abdij op 28 augustus 1958 verbond hij zich op 28 augustus 1960 door professie aan deze gemeenschap. Op 3 april 1965 werd hij door bisschop Leon De Kesel priester gewijd in de abdijkerk. Hij studeerde Liturgie te Rome. In 1967 werd hij in de abdij circator, socius van de magister en ceremoniarius en in 1968 cantor. Van 1970 tot 2002 doceerde hij Liturgie. In 1974 werd hij supprior. Vanaf 1975 ging hij wekelijks een dag naar het Sint-Michielscollege te Schoten om er godsdienstles te geven. In 1980 werd hij prior en in 1986 tevens provisor. Vanaf 1988 werd hij in het Generalaatshuis van de Orde te Rome rector van het Collegio San Norberto, overste en secretaris van het Ordesdefinitorium. Vanaf 1994 werd hij lid van het provisorencollege van Sint-Juliaan van de Vlamingen te Rome. In 1995 werd hij door de abt-generaal en het Ordesdefinitorium benoemd tot procurator-generaal en voorzitter van de Juridische Commissie. Vanaf 2005 engageerde hij zich tevens als deeltijds medewerker in de priorij van Bois-Seigneur-Isaac. Hij overleed in de abdij op 26 augustus 2009.

De plechtige uitvaartliturgie wordt gevierd in de abdijkerk van Averbode op donderdag 3 september 2009 om 11.00 uur.

Op de vooravond woensdag 2 september 2009 wordt in de abdijkerk om 18.00 uur het avondgebed voor overledenen gezongen.

Verdere eucharistievieringen ter nagedachtenis van de overledene worden gehouden in de abdijkerk op maandag 7, donderdag 10 en zaterdag 26 september 2009 telkens om 11.45 uur.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Het was een zonnige zondagnamiddag in juni toen de ‘kamppluizer’ in Testelt werd uitgedeeld aan de leiding en de leden. Onmiddellijk ontstond er een bruisend enthousiasme onder het jonge volkje want iedereen wist plots dat de zomervakantie in aantocht was en dat het kamp bijna voor de deur stond.

Als proost van Chiro ‘De Keten’ (Testelt), Chiro ‘Sint-Bavo’ (Okselaar) én aalmoezenier van Scouts & Gidsen ‘Sint-Willibrordus’ (Averbode) betekende dat voor mij niet één kamp maar drie kampen. Met mijn rugzak, het nodige zingevingmateriaal én natuurlijk mijn gamel trok ik op tocht naar Opglabbeek, Overpelt en Kasterlee.

Ook dit jaar beloofde het weer een bont programma te worden. Graag neem ik u mee op kamp!

Voor mijn eerste ‘echte’ kamp – want in Opglabbeek kampeerde ik drie nachten in een wigwam (lees: iglotent) – verbleef ik in het stadje ‘Carbon Valley’ in de staat ‘New Limburg’.

De sloebers, speelclubs, rakwi’s, tito’s, asketi’s en de leiding van Chiro ‘De Keten’ kampeerden er midden de indianen en de cowboys van de Black Mountain-streek.

Sheriff Woodland en Opperhoofd Rode Wang hadden om hulp gevraagd want de laatste tijd werd de stad en de indianenstam ‘Nakota’ door outlaws (gangsters) onder leiding van ‘Billy the Kid’ geterroriseerd.

Ik had het geluk om van 16 juli tot 19 juli In ‘Carbon Valley’ – kampplaats Kimpenhof – te verblijven. Dat gaf mij de kans om er echt thuis te komen en ook met de verschillende afdelingen mee te spelen. Zo ging ik onder andere met de rakwi’s mee naar Bree voor een heus stadsspel.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

Ook Chiro ‘Sint-Bavo’ verbleef dit jaar in ‘de Limburg’. Het bivakhuis van ‘’t Pelterke’ werd door ‘de jeugd van Okselaar’ in beslag genomen. Dit groene centrum – gelegen aan de Jeugdlaan in Overpelt – biedt vele mogelijkheden. Ook de eigentijdse speeltuin was intrek.

Chiro Okselaar had dit jaar als kampthema: ‘Belle en het Beest’.
Dit jaar kon ik bij hen enkel op kampbezoek komen. Op vrijdag 24 juli trok ik ’s avonds naar
‘’t Pelterke’ om samen met hen een zingevingmoment te houden.

Het was een kort bezoek, maar een krachtig bezoek! Dat kan ook niet anders bij ‘die van Okselaar’! Net voor het avondeten kwam ik aan. Onder het zingen van ‘tot zevenmaal zeventig maal’ en luid ‘tafelgeroffel’ werd ik door hen opgewacht. Het was amusant om te zien en te horen…

Onder het avondeten ging ik even bij alle afdelingen langs om de sfeer op te snuiven. Jawel, de stemming zat er goed in. Terwijl de hongerige jeugd van Okselaar hun eten verorberde ging ik in de keuken een tas koffie drinken en praatte ik bij met ‘Jokke’ de VB (Volwassen Begeleider).

Na het avondeten was het tijd voor het zingevingmoment.

De zingevingmomenten van de drie jeugdbewegingen handelden dit jaar over ‘hoopvol kijken naar (in) de toekomst’. In de afgelopen jaren merkte ik dat de jeugdleiders- en leidsters niet meer verder vooruit durven blikken dan ‘hoe zit het volgend jaar?’. Uiteraard is dat begrijpelijk maar deze houding verkleint vaak het perspectief en dooft creatieve ideeën.

Voor we deze ‘trektocht’ beëindigen vertel ik u nog iets over mijn twee kampbezoeken aan
Scouts & Gidsen ‘Sint-Willibrordus’ Averbode.

Op woensdag 5 augustus en vrijdag 7 augustus trok ik naar het jeugdcentrum De Hoge Rielen te Kasterlee. De groep lag gelegerd op kampplaats 6 van dit 230 ha grote oude militaire domein met internationale bekendheid. Ik ging met andere woorden van de Limburgse Kempen naar een Kempense gemeente in de provincie Antwerpen.

Zo belandde ik op woensdag terug bij de indianenstam van Pocahontas. Samen met de kapoenen knutselde ik ook een eigen hoofdband met échte gekleurde indianenveren. De welpen konden het ondertussen niet laten om de waterspelletjes uit te testen op de padre en de medeleiding.

Nadat ieders hoofdband klaar was trokken we diep het bos in om er indianenspelen te houden. De ene stam moest zoveel mogelijk ‘Pocahontas-munten’ van de andere bemachtigen. Het gevecht werd altijd beslecht met “blad-steen-schaar”.

De ‘nieuw-samengestelde-kookploeg’ was deze kleine indiaantjes niet vergeten. Als vieruurtje stonden er bananen op het menu!

Na het avondeten ging ik nog even napraten bij de verkenners. Tijdens hun examenperiode waren ze bij mij in de abdij op “avondactiviteit” geweest. Er werden direct nieuwe plannen gemaakt voor volgend jaar én liefst met dezelfde formule (een abdijbier van Westmalle, kaas- en salamiblokjes)!

Op vrijdag kwam ik ’s avonds terug naar het kamp. De oudste groepen kwamen moe en afgepeigerd terug van tweedaagse. De strafste verhalen werden vertelde en de nodige blaren werden verzorgd. Ik besloot om vanavond aan te sluiten bij de ‘punkgroep’ van de kabouters.

Tegen 20.30 uur kwam de groep samen rond de ‘vlaggenpikkel’ voor het zingevingmoment. Het zingevingmoment en de dag werd afgerond met de slotformatie waar ik van de hoofdleiding de nieuwe ‘leidingspul’ ontving. Na de slotformatie was het tijd voor ‘de pap’. Of toch niet? Neen, deze keer waren het ijsjes!

In het halfduister werd er nog met sommigen van de leiding nagepraat over de trektochten,
de kampplek… én de toekomst van ‘Scouts Everbeur’. “Ga jij nog verder blijven doen?”

“Hakuna Matata!”

Proost of aalmoezenier zijn van een jeugdbeweging is vandaag méér dan enkel maar een zingevingmoment houden op kamp of met andere woorden instaan voor ‘Chrimen’ (Christelijke menswording). ‘Jeugdpastoraal’ begint met ‘luisteren’ naar wat er leeft bij jongeren (aan diepe, soms onuitgesproken verlangens of vertwijfelingen), in hun leefwereld gaan staan en – met veel respect en loyaliteit voor wie ze zijn – mét hen op tocht gaan.

Proost of aalmoezenier zijn van een jeugdbeweging is leven mét jongeren, vóór jongeren én – vroeg of laat (als zij aan hun kinderen jouw verhalen verder vertellen) – ook een beetje ín jongeren.

Stevige linker!

Chris Jeunen o. praem.

a.k.a. padre (Krikke) / ‘prukkes’

(Deze blogpost is een verkorte versie. Het origineel lees je op Chris’ blog.)

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

“De mens moet en mag mens zijn.
Elk streven om boven zichzelf uit te groeien,
om übermensch, held of half-god te zijn,
valt weg;
want dat is onwaar.
De echte mens is noch voorwerp van verachting,
noch van vergoddelijking,
maar een voorwerp van de liefde Gods”.

Dietrich Bonhoeffer, Ethik, München, pp. 85-91.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Averbode

leeft 875 jaar.

Tijd om even stil te staan

en  te vieren.

En dan weer

vol vertrouwen

te bouwen aan de toekomst

Een boodschap

van hedendaagse spiritualiteit

door Dom Benoît Standaert.

gevolgd door een gezellige receptie.

Zaterdag 15 augustus

hoogdag van O.L.Vrouw

eucharistieviering

voor vrienden van de abdij

en personeel van abdij en pers.

Receptie opgeluisterd

door de Sint Jansvrienden.

‘s Avonds een sublieme uitvoering

van de Vespers van Monteverdi

door Currende o.l.v. Erik Van nevel

Zondag 16 augustus

familiedag voor de confraters,

600 mensen  vierden eucharistieviering

genoten daarna van de gastvrijheid

als één grote familie.

Niemand kwam iets te kort.
Dank aan de abdijgemeenschap

voor  het samen vieren

en de gastvrijheid

en de mensen van de kokschool van Geel.

voor hun vlotte bediening

erik

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

(tekst en foto’s: Erik Stynen, norbertijn van Averbode)

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

De laatste dag van onze jubileumdriedaagse kan je echt een bekroning noemen. De familieleden van de medebroeders waren vandaag massaal te gast in de abdij. Er kwamen zo’n 600 verwanten van de norbertijnen van Averbode over de vloer. De familiedag ging van start met een plechtige zondagseucharistie voorgegaan door de prelaat. Omdat er zoveel volk kwam meevieren, zaten er ook heel wat mensen in het koorgedeelte van de abdijkerk. Daar konden zij de eucharistie op beeldschermen volgen.

Aansluitend werden alle familieleden verwelkomd in de abdij. De abdijrefter, de kloostergang en een tent stonden vol met tafels en stoelen om iedereen een plaatsje aan de feesttafel te gunnen. Een hele ploeg kelners zorgde voor het vlot opdienen van een feestelijke maaltijd die door onze eigen vaste keukenploeg werd ‘klaargestoomd’. Ook aan de kleintjes werd gedacht met kinderanimatie, sport en een springkasteel. ‘s Namiddags zorgde een mooi dessertenbuffet voor heerlijke ‘zoethouders’. De familiedag werd afgesloten met plechtige zondagsvespers in de abdijkerk.

Zo kwam voor onze abdijgemeenschap - met een familiale en prachtige zomerse dag – een einde aan een zeer geslaagde jubileumdriedaagse. Grote waardering en dankbaarheid gaat naar alle medebroeders en externe medewerkers die zich volop engageerden om onze 875ste verjaardag goed te vieren. Het was een schitterend feest !

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

123►

(Foto’s: Chris Beelen, Eric Seghers, Vincent Ceulemans)

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Vandaag 15 augustus vieren we met de Kerk de moeder van Jezus, Maria. Ook velen van ons denken op deze dag speciaal aan hun eigen moeder. In de abdij zetten we onze feestdriedaagse verder. Nu waren het onze ‘vrienden’ die kwamen meevieren: zij die geregeld met ons meevieren in de abdijkerk, de vrijwilligers die ons helpen, onze personeelsleden, de medewerkers van de Uitgeverijen, … Om 10.00 uur vierden we de plechtige eucharistie van het hoogfeest. Verbonden met de Moeder Gods werd er gebeden: dankbaar voor de voorbije 875 jaren, hoopvol voor de toekomst die wenkt. Onze misdienaars Hendrik en Jeroen droegen hun steentje bij aan het mooie verloop van deze eucharistieviering. Abt Jos ging voor en hield de homilie.

Een feestelijke receptie met veel volk op het voorplein was een echte zomerse hoogvlieger. De sfeer was hartelijk en vriendschappelijk. Met het abdij-jubileum werd voelbaar door een brede ‘familie’ van vrienden en medewerkers meegevierd.

Om 13.00 uur gingen alle norbertijnen van Averbode in de abdijrefter aan de feesttafel. We waren vandaag met velen thuis in onze ‘moederabdij’. Zo waren alle medebroeders die in Rome en in Denemarken leven van de partij, alsook de meesten van hen die wonen op de parochies en in het Sint-Michielscollege van Brasschaat. Onze cellier (= keukenverantwoordelijke, medebroeder Marc Fierens )en zijn keukenploeg zorgden voor een overheerlijk feestdiner.

De vespers werden weerom door heel wat gelovigen meegevierd. Om 20.00 uur ging dan in de abdijkerk een uniek feestconcert van start met de ‘Vespro della beata Vergine’ van Claudio Monteverdi. Voor de uitvoering tekenden onder anderen Claire Lefilliâtre, Markus Brutcher, Julian Podger, Currende en Concerto Currende. Het geheel stond onder leiding van Erik van Nevel. Het concert werd mogelijk dankzij de medewerking van de Provincie Antwerpen. Radio Klara maakte opnames. De talrijke aanwezigen waren vol lof over de hemelse muziek die de uitvoerders brachten. Na het concert trokken de confraters moe maar voldaan naar hun bed, morgen nog een feestdag te gaan.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

12►

(Foto’s: Chris Beelen)

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Vandaag, vrijdag 14 augustus, ging het feestweekeinde voor onze 875-jarige abdijgemeenschap van start. Tijdens de voorbije maanden zorgde een feestcomité van medebroeders voor de uitwerking van een afwisselende feestdriedaagse. De afgelopen dagen werd de abdij met vlaggen, tenten, tafels en stoelen omgevormd tot een locatie waar heel wat gasten met de medebroeders kunnen komen meevieren.

Het jubelprogramma startte vandaag met de plechtige vespers van het hoogfeest van de Tenhemelopneming van Maria. We begonnen ons jubileum dus al biddend: God dankend voor de eeuwenlange abdijgeschiedenis waarin vele medebroeders op Gods roepstem ingingen en zich engageerden voor hun gemeenschap, de Kerk en de wereld. Op voorspraak van de Moeder Gods bidden we in deze dagen ook om Gods zegen over de toekomst van onze abdij: dat wij als norbertijnen trouw blijven aan onze band met Jezus Christus, dat onze gemeenschap mag worden gezegend met nieuwe norbertijnen.

De plechtige vespers werden bijgewoond door de abt-generaal, abten en medebroeders van andere norbertijnenabdijen, door oversten van andere religieuze gemeenschappen, door politici en andere beleidsmensen uit de sociale en economische wereld. In de gregoriaanse gezangen en gebeden overwogen we de Tenhemelopneming van Maria. Het hoogfeest van 15 augustus is bovendien het patroonsfeest van onze abdijkerk en van onze premonstratenzerorde.

Na de vesperdienst volgde er een academische feestzitting in de abdijkerk. Prelaat Jos Wouters sprak een welkomstwoord uit en onderstreepte het belang van Gods barmhartigheid in de eeuwen abdijleven. Abt-generaal Thomas Handgrätinger vertolkte de gelukwensen van de orde en verbond het abdij-jubileum met de herdenking van het overlijden van onze ordesstichter Norbertus, ook dit jaar 875 jaar geleden. De feestrede werd uitgesproken door dom Benoît Standaert van de abdij van Zevenkerken. Hij reflecteerde uitgebreid en diepgaand over rol van het abdijleven vandaag tegen de achtergrond van de spirituele uitdagingen in onze cultuur. Voor een muzikale noot zorgde medebroeder Jos Bielen aan het orgel.

Toen was het tijd om de dorst te gaan lessen. Op het met tenten bezaaide voorplein hielden we met alle aanwezigen een gezellige receptie in openlucht. Gelukwensen werden uitgewisseld. Er werd kennisgemaakt en bijgepraat. Het glas werd geheven op de toekomst die God ons zal schenken. Dat alles praktisch in goede banen liep was te danken aan een heel team van ondermeer de hotelschool Sint-Jozef uit Geel en misschien ook wel een beetje aan het prachtige zomerweer waar we van mochten genieten.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

(Foto’s: Julie Feyaerts)

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk