God, almachtige Vader,
Op Pasen wekt Gij uw Zoon Jezus
op uit de doden.
Gij hebt Hem gezalfd met de heilige Geest
en verheven boven al wat leeft.
Wij vragen U:
bevestig ons geloof in de verrezen Heer,
wek ons op uit de zonde en dood.
Dat wij ons niet vastklampen
aan wat voorbijgaat
maar uitzien naar uw heerlijkheid.
Amen.
God, onze Vader, Gij hebt ons een prachtige wereld gegeven met ontzettende kansen maar ook vaak met onbegrijpelijke verrassingen. Wij mogen U daarvoor oprecht danken. Telkens weer mogen we gewaarworden dat Gij met ons bezig zijt…
Heer, wat kunnen wij het toch ingewikkeld maken in deze wereld! Zonder moeite ontdekken wij al de knelpunten en zetten die dik in de verf : de schuld ligt steeds bij de anderen ! Dat is de vrucht van onze onverzadigbare hoogmoed en eigenliefde…
Heer, veel mensen zijn zo vol van zichzelf dat ze denken dat ze U niet meer nodig hebben… en zeggen zelfs dat Gij niet bestaat… maar zelf verliezen ze de zin van het leven.
Heer, Gij hebt uw boodschap neergelegd in handen van kleine mensen met gebreken, maar wij mogen vertrouwen dat Gij telkens weer aanvult wat bij ons tekort schiet. Als wij oprecht en edelmoedig van goede wil zijn, dan zal Uw Geest ons werk bezielen en vruchtbaar maken : uw Geest van Liefde is de garantie voor een hoopvolle toekomst. Het is allemaal kwestie van een GELOOF als een mostaardzaadje. Mijn kleine “ik” moet sterven om nieuw leven te geven : dat is de verrijzenis die wij nodig hebben…
Heer, leer ons het wonder van uw Liefde ontdekken : dan gaan we mens en wereld bekijken met andere ogen en dan kunnen we een stukje hemel op aarde ontdekken en echt gelukkig zijn.
fr. B. J. Hartmann
Op deze vierde zondag van Pasen vraagt de kerk ons te bidden voor goede herders, mensen die -helemaal aan Gods Rijk gegeven en toegewijd- ons de weg tonen naar die gemeenschap waarvan God de Vader is. Een liefdevolle en dienstbare gemeenschap, die niet terugschrikt voor de pijn en de miserie van de mensen. Die haar eigen zwakheid en falen beseft… terdege, maar die altijd opnieuw van voor af aan begint Gods liefde om te zetten in handelen, in concrete gebaren.
Hoe zouden wij kunnen bidden voor Goede Herders, als we niet zelf vanuit de grond van ons hart verlangen om goede christenen te zijn en ons te laten leiden door Gods Geest?
We mogen vertrouwen, want in al de wisselvalligheden van het leven brengt Hij -onstuitbaar- het Rijk Gods tot stand. Zo onstuitbaar dat Jezus kon zeggen “het is al midden onder u”.
Laten wij vooral bidden om Gods Geest, de Geest van de Goede Herder. Dat we nooit onze eigen glorie zoeken, maar steeds bedacht zijn op het geluk van onze naaste en telkens opnieuw ons leven daarop richten.
Heer,
opdat de heilige Norbertus
een nieuw elan aan het religieuze leven zou kunnen geven,
en hij een goede herder zou zijn voor uw volk
hebt Gij hem een geest van liefde en vrede gegeven.
U maakte hem tot een vurige verkondiger
van het geloof en de verzoening.
Wij bidden dat zijn voorbeeld vandaag
jongeren uitdaagt om te antwoorden
op uw roeping tot het religieuze leven.
Dat door zijn tussenkomst,
de kerk en onze religieuze gemeenschappen
de gist van het geloof, de naastenliefde en de vrede
zijn te midden van onze wereld.
Heer,
dat uw liefde ons bewaart
dat uw goedheid ons helpt om
onze weg verder te gaan,
Gij, die de broosheid van de mens kennende,
ons uitnodigt om U te volgen
tot in eeuwigheid.
Amen.
“Eenvoud is een goddelijk los-zijn van al het geschapene,van elk wezen in deze wereld en van jezelf”. H. Hümmer
God,
Ik ben zo vol van mijzelf.
Het maakt mij beschaamd tegenover U.
Uit de grond van mijn hart bik ik U om een eenvoudig hart:
open voor elke mens, maar vooral helemaal open voor U.
Zo alleen kan ik U verwachten,
zo alleen kan ik Uw Naam waarmaken onder de mensen,
zo alleen wordt Uw Rijk van vrede zichtbaar in onze wereld,
zo alleen wordt Gij geopenbaard in elke mens.
Waak verder over mij, laat mij niet los.
Uw eenvoudige aanwezigheid maakt van mij Uw nieuw geboren kind.
fr. Paul Schelstraete
Bruid en bruidegom geven elkaar hun ja-woord. Door het wettig uitspreken van de huwelijksconsensus komt het sacrament van het huwelijk tot stand. Elke aanwezige spitst de oren. Een moment waarnaar ook reikhalzend wordt uitgekeken is het zegenen en aanreiken van de huwelijksringen. Vanwaar dit gebruik? En wat betekent dit symbool? Als lichaamssieraad is de ring reeds in de voorchristelijke tijden bekend. Door zijn vorm is hij een teken van macht en waardigheid. Dikwijls wordt hij gebruikt als zegel. In deze betekenissen komt de ring ook al voor in het Oude Testament. Bij de Latijnse auteur Plautus uit de tweede eeuw voor Christus lezen we dat de jongeman bij de verloving zich tegenover zijn aanstaande vrouw tot het huwelijk engageerde door het schenken van een ijzeren ring, de anulus pronubus. In Rome bleef men deze traditie eeuwenlang onderhouden.
In de tweede eeuw na Christus werd volgens Tertullianus de gouden verlovingsring bij christenen ingevoerd. Deze vroegchristelijke auteur was geen voorstander van lichaamstooi, maar maakte voor de bruidsring een uitzondering. Het betrof immers een algemeen gebruik dat niets te maken had met afgodendienst. Zoals gezegd, speelde de ring ook in de beelden en vergelijkingen van de H. Schrift een rol. Zo werd de ring een symbool van christelijke huwelijkstrouw en kon het overreiken ervan in de liturgie opgenomen worden.
Door de opname van dit gebruik in de kerkelijke huwelijksplechtigheid is de eenvoudige, gladde ring geëvolueerd van onderpand voor toekomstige echtverbintenis tot een teken van de huwelijksstaat. Tot aan de 16de eeuw werd de trouwring meestal aan de rechterhand gedragen. Thans wordt na de zegening de ring door de bruidegom aan de ringvinger van de linkerhand van de bruid geschoven, waarna zij dit ook doet bij de bruidegom. De bisschopsring kwam reeds in de 4de eeuw voor als zegelring. Geleidelijk werd hij beschouwd als een bisschoppelijk ambtsteken. Bij Isidorus van Sevilla lezen we in een document uit 783: “Bisschoppen dragen een ring als teken van hun waardigheid en als instrument voor het verzegelen van geheime stukken.” Naar het voorbeeld van de bisschoppen dragen ook abten, naar een oud privilege, een ring, die zij bij hun zegening hebben ontvangen. Bij het afleggen van de plechtige geloften ontvangen kloosterzusters een professiering als teken van hun band met de hemelse bruidegom, Christus. Net als de huwelijksring, de bisschops- en abtsring is deze ring een symbool van trouw (anulus fidei), zoals ook telkens blijkt uit de liturgische teksten.
fr. Andreas Willems
Hoe moet ik U zoeken, Heer?
Want wanneer ik U, mijn God, zoek,
dan zoek ik het gelukkige leven.
Dat is het gelukkige leven:
zich te verheugen met het oog op U,
over U en met U:
dàt is het en er is geen ander!
Augustinus, Belijdenissen XXII, 30
God,
Schepper en Vader,
Wij danken U voor de hemel en de aarde
die Gij gemaakt hebt: het zichtbare en het onzichtbare.
Gij hebt gewild dat wij sterk verbonden zouden leven
met onze moeder aarde.
Zij koestert en voedt ons met het beste
dat zij in zich heeft en uit haar laat groeien.
De aarde is Uw geschenk voor elk van ons vanaf het begin.
Maar soms lijkt moeder aarde ons vijandig gezind
wanneer de andere elementen, vuur, water en wind
tot zelfs medebewoners van deze aarde, uw schepselen,
wild om ons heen slaan.
En al willen wij de aarde inrichten
als de ideale en blijvende woning,
toch blijft de hemel de bekroning van Uw schepping.
Laat ons hunkeren naar Uw hemel, de nieuwe aarde.
Dan zal het onzichtbare in al zijn heerlijkheid
aan ons geopenbaard worden.
Amen.
fr. E. J. Adriaens
Heer,
De paasklokken van hoop en bevrijding
luiden over onze wereld.
Wij wagen ons aan de droom van ons geloof:
die droom dat er tussen graf en leven
geen onoverkomelijke grens meer is.
En wij geloven dat deze droom
sterker is dan de realiteit die we zien.
De droom, de ervaring, het feest
dat Jezus in ons lééft.
En dat wij in Hem leven.
Wie niet meer kan geloven in Jezus’ Verrijzenis
maakt over alles een groot kruis.
Wie gelooft in Jezus’ Verrijzenis
maakt dat kruis als teken
van zijn paasvreugde.
Heer, hier ben ik.
Ik wil met U opstaan
en christen zijn in deze wereld.
Ulrik Edward Geniets
“De opstanding van Jezus Christus is Gods ja tot Christus en tot Zijn werk van genoegdoening.
De opstanding van Jezus Christus is Gods ja tot ons.
De opstanding van Jezus Christus is Gods ja tot de schepping.
In de opstanding zien wij dat God de aarde niet heeft prijsgegeven,
maar heeft veroverd. Hij heeft haar een nieuwe toekomst,
een nieuwe belofte gegeven”.
D. Bonhoeffer
Vind ik leuk.