O Heiland van mijn leven,
ik zie uw open graf,
zie hoge bomen beven,
een lichtstil ochtendpad
en vrouwen schuw bewegen
waar eerst een engel trad.

Mag ik U daar begroeten,
verbijsterd, bang als zij,
schaduw en witte doeken,
het sterven ver voorbij,
harts ademloos ontmoeten
met een herboren mei?

Ik kom U langzaam nader.
U bent er niet, maar toch:
op alle dingen amen,
eeuwige morgenzon.
Een lichaam van genade
staat in mijn leden op.

Gabriël Smit

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Gepost in Gedicht, Inspiratie
Je kan reacties op deze post volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback link leggen vanaf je eigen site.