Op zondag 4 september 2011 werd in onze abdijkerk onder grote belangstelling onze medebroeder Philippe van Kuyck door Mgr. Frans Daneels tot priester gewijd.
Daags nadien ging neomist* Philippe voor het eerst voor in de eucharistieviering.
De komende weken zal Philippe zeer regelmatig voorgaan in de vieringen van de abdijgemeenschap.
* een neomist is een pasgewijde priester
1 Hoe blij was ik, toen men mij riep:
“Wij trekken naar Gods huis!”
2 Nu mag mijn voet, Jeruzalem,
uw poorten binnentreden.
3 Jeruzalem, ommuurde stad,
zo dicht opeengebouwd:
4 Naar u trekken de stammen op,
de stammen van Gods volk;
Zij gaan naar Israëls gebruik
de naam van God vereren.
5 Daar staan de zetels van het recht,
de troon van Davids huis.
6 Bidt dan om vrede voor Jeruzalem:
dat ieder die u liefheeft veilig zij;
7 Dat eendracht heerse binnen uw omwalling,
in al uw huizen rust.
8 Ter wille van mijn broeders en mijn makkers
wens ik u vrede toe;
9 Ter wille van het huis van onze God
bid ik voor u om zegen.
Eer aan de Vader en de Zoon
en de heilige Geest.
Zoals het was in het begin en nu en altijd
en in de eeuwen der eeuwen. Amen.
Alles heeft zijn uur,
alle dingen onder de hemel hebben hun tijd.
Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven,
een tijd om te planten en een tijd om wat geplant is te oogsten.
Een tijd om te doden en een tijd om te genezen,
een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen.
Een tijd om te huilen en een tijd om te lachen,
een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen.
Een tijd om stenen weg te gooien en een tijd om stenen te verzamelen,
een tijd om te omhelzen en een tijd om van omhelzen af te zien.
Een tijd om te zoeken en een tijd om te verliezen,
een tijd om te bewaren en een tijd om weg te doen.
Een tijd om stuk te scheuren en een tijd om te herstellen,
een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken.
Een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten,
een tijd voor oorlog en een tijd voor vrede.
(Prediker 3, 1-8)
…een tijd om de uurwerken op te winden, zodat we op tijd zijn…
Op 15 september, de dag na het feest van de Kruisverheffing, gedenkt de Kerk Maria als “moeder van smarten”. We herinneren ons hoe Maria diep geraakt werd door het lijden van haar zoon. Een moeder die haar kind zo ziet lijden en sterven…Het “Stabat Mater” is een gezang uit de liturgie, dat door heel wat componisten op muziek is gezet. Daarin wordt biddend en mediterend stil gestaan bij moeder en kind…
De versie van Pergolesi is wellicht de meest bekende. De eerste strofe klinkt bij hem zo:
Een deel van de tekst in vertaling:
Met de tranen in haar ogen,
stond de Moeder diepbewogen,
naast het kruis waar Jezus hing.
Door haar pijnlijk zuchtend harte,
overstelpt van wee en smarte,
ging het zwaard der marteling.
Hoe bedrukt, hoe neergeslagen,
moest die zegenrijke klagen,
Moeder van Gods enige Zoon
Ach hoe schreide zij en snikte,
als zij op het lijden blikte,
van haar kind, zo eind’loos schoon.
Wie kan nu zijn tranen houen
en de moeder hier aanschouwen
in haar bitter zielewee?
Wie voelt niet zijn hart verscheuren
die de moeder zo ziet treuren,
lijdend met haar Jezus mee?
… dat geldt ook voor onze medebroeders in opleiding. Na een welverdiende vakantie wordt de boog weer gespannen en verdiepen onze novicen en junioren zich weer in de filosofie en de theologie.
Traditioneel starten de lessen van AGRIPO (de studieconcentratie van de Vlaamse Norbertijnen van Averbode, Grimbergen, Postel en Tongerlo) op of vlak na 15 september, het feest van Onze Lieve Vrouw van Smarten… want studeren is misschien wel inspirerend, maar toch ook wel eens vermoeiend en frustrerend.
Ook voor de professoren is dit het ultieme startschot: week na week, uur na uur les geven is niet niets: elk lesuur vraagt soms vele uren voorbereiding.
Het einddoel? In de eerste plaats natuurlijk voldoende geestelijke en theologische bagage opdoen om als kloosterling en priester dienstbaar te kunnen zijn in de kerkgemeenschap. Maar we geven het stilletjes toe: de examens zijn eigenlijk ook wel een doel op zich…
Wie bij ons aanbelt, maakt gebruik van een oude trekbel: een hefboom die een klein klokje luidt.
Het schelle geluid van onze deurbel hoor je bijna in heel de abdij klinken. Zo wordt elke gast die bij ons aan komt bellen in onze gemeenschap aangekondigd. Heel de gemeenschap hoort dat er een bezoeker is en kan elke medebroeder in zich in zijn hart aansluiten bij het welkom dat er voor hem klinkt.
Of zoals het te lezen staat in het 13e hoofdstuk van de Hebreeënbrief:
“Vergeet de gastvrijheid niet;
door haar hebben sommigen zonder het te weten engelen onthaald.”
Elk jaar organiseert het seminarie van de Vlaamse norbertijner abdijen Averbode, Grimbergen, Postel en Tongerlo – Agripo – in het voorjaar een spiritualiteitsessie. Gedurende een drietal dagen wordt een bepaald aspect van de (ordes-)spiritualiteit nader toegelicht of verder uitgediept. Dit jaar stond de spiritualiteit van de priester centraal. Aanleiding daartoe vormde het ‘Jaar van de priester’ dat door paus Benedictus XVI werd afgekondigd ter gelegenheid van de 150ste verjaardag van het overlijden van de heilige Jean-Marie Vianney, pastoor van Ars. Mgr. Johan Bonny, bisschop van Antwerpen, gaf een zeer gewaardeerde uiteenzetting over de spiritualiteit van de priester vandaag. Na een korte situering van de priester in deze tijd, ging hij vooral in op drie evangelische levenshoudingen van de priester: dienstwerk in liefde, vertrouwen en priester-zijn met en voor velen. Naast het getuigenis van twee jonge priesters werd ook stil gestaan bij de priesterspiritualiteit van de zalige Edward Poppe, de heilige pastoor van Ars en van de heilige Damiaan. Al zijn dit drie priesters uit het verleden: voor de Vlaamse norbertijner abdijen blijft het een belangrijke doelstelling priester-kloosterlingen te vormen die gedreven door Gods Geest en in interactie met de mens en de wereld van déze tijd het Evangelie in woord en daad verkondigen en voorleven. Aan deze sessie namen alle jonge norbertijnen in opleiding deel. Niettegenstaande het feit de priester en zijn spiritualiteit centraal stond, namen ook drie norbertinessen van Sint-Catharinadal van Oosterhout (Nederland) deel. We vierden dagelijks liturgie samen met de abdijgemeenschap van Grimbergen die ons zeer gastvrij onthaalde. Naast enkele inspirerende inleidingen genoten we ook van het samen zijn en de ontmoeting tijdens de recreaties. We kijken reeds uit naar volgend jaar.
