Daags nadien ging neomist* Philippe voor het eerst voor in de eucharistieviering.

De komende weken zal Philippe zeer regelmatig voorgaan in de vieringen van de abdijgemeenschap.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

* een neomist is een pasgewijde priester

² Nu mag mijn voet, Jeruzalem,
uw poorten binnentreden.

³ Jeruzalem, ommuurde stad,
zo dicht opeengebouwd:

⁴ Naar u trekken de stammen op,
de stammen van Gods volk;

Zij gaan naar Israëls gebruik
de naam van God vereren.

⁵ Daar staan de zetels van het recht,
de troon van Davids huis.

⁶ Bidt dan om vrede voor Jeruzalem:
dat ieder die u liefheeft veilig zij;

⁷ Dat eendracht heerse binnen uw omwalling,
in al uw huizen rust.

⁸ Ter wille van mijn broeders en mijn makkers
wens ik u vrede toe;

⁹ Ter wille van het huis van onze God
bid ik voor u om zegen.

Eer aan de Vader en de Zoon
en de heilige Geest.

Zoals het was in het begin en nu en altijd
en in de eeuwen der eeuwen. Amen.

(Prediker 3, 1-8)

…een tijd om de uurwerken op te winden, zodat we op tijd zijn…

De versie van Pergolesi is wellicht de meest bekende. De eerste strofe klinkt bij hem zo:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Een deel van de tekst in vertaling:

Met de tranen in haar ogen,
stond de Moeder diepbewogen,
naast het kruis waar Jezus hing.

Door haar pijnlijk zuchtend harte,
overstelpt van wee en smarte,
ging het zwaard der marteling.

Hoe bedrukt, hoe neergeslagen,
moest die zegenrijke klagen,
Moeder van Gods enige Zoon

Ach hoe schreide zij en snikte,
als zij op het lijden blikte,
van haar kind, zo eind’loos schoon.

Wie kan nu zijn tranen houen
en de moeder hier aanschouwen
in haar bitter zielewee?

Wie voelt niet zijn hart verscheuren
die de moeder zo ziet treuren,
lijdend met haar Jezus mee?

… dat geldt ook voor onze medebroeders in opleiding. Na een welverdiende vakantie wordt de boog weer gespannen en verdiepen onze novicen en junioren zich weer in de filosofie en de theologie.

Traditioneel starten de lessen van AGRIPO (de studieconcentratie van de Vlaamse Norbertijnen van Averbode, Grimbergen, Postel en Tongerlo) op of vlak na 15 september, het feest van Onze Lieve Vrouw van Smarten… want studeren is misschien wel inspirerend, maar toch ook wel eens vermoeiend en frustrerend.

Ook voor de professoren is dit het ultieme startschot: week na week, uur na uur les geven is niet niets: elk lesuur vraagt soms vele uren voorbereiding.

Het einddoel? In de eerste plaats natuurlijk voldoende geestelijke en theologische bagage opdoen om als kloosterling en priester dienstbaar te kunnen zijn in de kerkgemeenschap. Maar we geven het stilletjes toe: de examens zijn eigenlijk ook wel een doel op zich…

Wie bij ons aanbelt, maakt gebruik van een oude trekbel: een hefboom die een klein klokje luidt.

Het schelle geluid van onze deurbel hoor je bijna in heel de abdij klinken. Zo wordt elke gast die bij ons aan komt bellen in onze gemeenschap aangekondigd. Heel de gemeenschap hoort dat er een bezoeker is en kan elke medebroeder in zich in zijn hart aansluiten bij het welkom dat er voor hem klinkt.

Of zoals het te lezen staat in het 13e hoofdstuk van de Hebreeënbrief:

“Vergeet de gastvrijheid niet;
door haar hebben sommigen zonder het te weten engelen onthaald.”