Rusten, stilvallen, verpozen, genieten, bezinnen, … werkwoorden die we in de abdij koesteren. Ze krijgen extra aandacht op zondag (‘zondagsrust’), tijdens bezinningsdagen (‘recollectie’) en de jaarlijkse bezinningsweek (‘retraite’) eind augustus. Maar ook  tijdens de vakantie beleven we ze intenser. Sinds half juni zijn er medebroeders die een tweetal weken vakantie nemen. Sommigen trekken er met mekaar op uit, anderen reizen met familieleden, nog anderen vertoeven een tijdje bij hun familie of bij vrienden. Meerdere van onze bejaarde medebroeders hebben spijtig genoeg afscheid moeten nemen van het buitenshuis op vakantie kunnen gaan. Voor hen kleuren de vakantieweken zich met de rustigere sfeer in huis, een kop koffie en/of wandeling in de tuin, een uitstap, …

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

De vakantie geeft ook ons de kans om afstand te nemen van werk, dagelijkse beslommeringen en zorgen, om ons geestelijk en lichamelijk ‘op te laden’, om wat meer te lezen, om met familie en vrienden bij te praten, om de natuur in te trekken, om nieuwe horizonten te vertrekken. In deze zomerse weken kunnen we onze band met God terug aanhalen. We denken aan de woorden van Jezus, Mt. 11 :

[28] Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. [29] Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, [30] want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’

Een bedevaart, een bezoek aan een mooie kerk of abdij, vertoeven in de stilte, tijd voor gebed, verwonderd genieten van de natuurpracht, … stemmen ons af op de ‘golflengte’ van Gods liefde.

Be the first to like.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Telkens ik immense gebieden ontbost zie of als ik op soja/suikerrietwoestijnen stoot, dan kwetst me dat zeer. Alsof er diep in mezelf gehakt en ontbost wordt.

Rijdt de bus door gebieden waar nog wél oorspronkelijk bos staat, dan geeft me dat terug energie. Zouden de ziel van bomen en mensen dan toch iets met elkaar te maken hebben? De Chipko-beweging in India laat alleszins duidelijk aanvoelen dat raken aan bomen, raken aan mensen is (1).

Ik ben nu in Rio de Janeiro voor de laatste toespraak en ontmoeting in de federale, rurale universiteit. Rio is vooral gekend voor zijn Corcovado, het grote Christusbeeld dat hoog boven de stad en de bergen uitsteekt. Minder geweten is dat hier sinds de 17^e eeuw een ecologische ramp in voorbereiding was. Zoals Griekenland al 3000 jaar geleden ontbost werd om oorlogsschepen te maken en om de Middellandse Zee te beheersen, zo werden de bergen in en rond Rio stelselmatig ontbost. Waarom? Om huizen te bouwen en om houtskool te maken: activiteiten die zich nu elders in Brazilië nog dag aan dag herhalen. De heuvels werden eerst beplant met suikerriet; in de 19^e eeuw met koffie.

De overheid werd in diezelfde 19^e eeuw geconfronteerd met watergebrek in de stad en met slijklawines. Ook dàt herhaalt zich vandaag elders op vele plaatsen in Brazilië. Zoals de Griekse bergen nog altijd voor een groot stuk kaal zijn, omdat de vruchtbare grond in zee schoof, zo dreigde Rio eerder omgeven te worden door woestijnbergen, dan door de prachtige groene oases die er vandaag nog te bewonderen zijn.

Wat is er dan gebeurd? In 1857 werd tot een groot herbebossingsprogramma beslist en anno 1870 waren er 100.000 bomen gepland. Geen herbebossing zoals nu met pinus of eucalyptus, maar met de diversiteit aan bomen die in het Atlantisch woud te vinden zijn. Ook de fauna en flora werd hersteld, zodat het Parque Nacional da Tijuca een voorbeeld is voor heel Brazilië en ver daarbuiten. Tijuca is een groot natuurreservaat van 120 km2 midden in een miljoenenstad. Het gebied telt 30 watervallen, 330 soorten planten en 100 diersoorten. De stad is terug gezegend met een regelmatige watervoorziening. Slijklawines met vele doden, zoals begin dit jaar in deelstaat Santa Catarina, zijn niet aan de orde. De temperatuur is in de stad gemiddeld 9 graden lager dan moest het woud er niet geweest zijn.

Zou dit voorbeeld van de 19^e eeuw herhaalbaar zijn in de verlichte 21^ste eeuw? Of moeten wij lijdzaam ondergaan dat de Cerrado ten onder gaat, het klimaat in Cuiabá onleefbaar wordt, de kinderen er ziek worden van allergieën en dat het Amazonegebied savanne wordt?

Herstel is mogelijk. Laat het een troost zijn.

Luc Vankrunkelsven,

Rio de Janeiro, 26 april 2009.

(1)   In de Chipko-beweging van India zijn (vooral) vrouwen actief, die met hun eigen lijf in het Himalaya-gebergte bomen beschermen. Als de houthakkers met hun zaagmachines aankomen, dan omarmen ze de bomen en houden zo het ontbossen tegen.

Be the first to like.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Elk jaar viert de gemeenschap op 6 juni het feest van haar ordesstichter de Heilige Norbert. Norbertus overleed op 6 juni 1134 in Maagdenburg (D). Dit jaar was het dus 875 jaar geleden dat hij het aardse leven omwisselde voor het hemelse leven. Zijn feestdag had dan ook een extra feestelijk jubileumkarakter !

Norbertus groeide op in Gennep (NL). Als jonge man voelde hij zich geroepen tot het priesterleven. Hij verzaakte aan zijn adelijke titel en werd lid van het kapittel van Xanten (D). Hij voelde sympathie voor de wind van hervorming die toen door de kerk waaide. Hij verliet Xanten en trok als armoedeprediker en vredesapostel doorheen Europa. Om het priesterleven opnieuw meer authentiek evangelisch te maken inspireerde Norbert zich op het leven van de eerste christenen. Daartoe stichtte hij in het Fransé Prémontré een gemeenschap van godzoekende mannen en vrouwen. Vanuit die gemeenschap werden al snele vele nieuwe premonstratenzerhuizen opgericht. Zo ook Averbode in 1134. Dus ook 875 jaar geleden.

Op 6 juni werd het Norbertusfeest in Averbode feestelijk gevierd met plechtige liturgische vieringen. In de eucharistie en aan de feesttafel waren naast de medebroeders vele vrijwillige medewerkers onze eregasten. Hen werd in dit jubeljaar het nagelnieuwe boek ‘Norbertus van Gennep. Godzoeker in tijden van verandering’, van de hand van kerkhistoricus Peter Nissen als geschenk aangeboden. Heb je interesse in dit werk? Stuur ons een bericht !

Be the first to like.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Drie maal per jaar houden wij met onze abdijgemeenschap een stille bezinningsdag.  Ons doel: het rustig maken, tot inkeer komen, tijd maken voor gebed, God aan het woord laten, spiritueel herbronnen, … We staken ons gewoon werk en ruilen het in voor stilte, meditatie en lectuur.

Zo gebeurde het ook op vrijdag 8 mei. Tijdens het ontbijt voerden we geen gesprekken met elkaar, maar luisterden naar ingetogen klassieke muziek. Dit hielp ons om in een sfeer van rust en bezinnen te komen. Om 10.30 uur verzamelden we een eerste keer in het bezinningscentrum voor een voordracht door Jezuïet Jos Alaerts. Deze pater liet ons met kennis van zaken en met humor kennismaken met een inspirerende aansporing van Erasmus tot het aandachtig lezen van het Evangelie (uit 1522 !). Na het vieren van de eucharistie zetten we onze bezinning verder in de abdijrefter. Ook tijdens het middageten werd er niet gepraat. Wel beluisterden we een lezing over de betekenis van Jezus’ spreken over het Koninkrijk van God en over de parabels.

Na een verkwikkende rustige namiddag kwamen we terug samen met pater Alaerts die ons verder gidste door de tekst van Erasmus. We laten je graag meegenieten met een kort citaat over hoe je best het evangelie leest en overweegt: Men ga te werk als een verknochte leerling van Jezus, die Hem langs alle mogelijke wegen tracht te bereiken. Hij zal gadeslaan wat Jezus doet, wat Jezus zegt: hij wil het allemaal naspeuren, opsporen en doorvorsen. In die zeer eenvoudige en ongekunstelde Schrift zal Hij dan de onuitsprekelijke raad vinden van de hemelse wijsheid: hij zal – als we het zo mogen uitdrukken – in die op het eerste gezicht lage en verwerpelijke dwaasheid van God iets vinden dat veel hoger is dan alle menselijke wetenschap, hoe subliem en wonderbaar ook.

Wat stille tijd voor persoonlijk gebed, de vepers (avondgebed) en het avondeten in stilte bekroonden onze dag van bezinning.

Be the first to like.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

De vreugde en de dankbaarheid om de verrijzenis van Jezus Christus

is zó groot dat de Kerk vijftig dagen nodig heeft

- tot Pinksteren -

om deze paasvreugde uit te zingen.

Maar vooral op Pasen zelf

en tijdens de week die erop volgt – het paasoctaaf -

“is het al jubel en lofzang” (Ps 65,14) in het abdijleven.

Ontelbare malen weerklinkt dan in de gebedsvieringen

het “alleluia”, dit is vertaald: “Loof de Heer”.

Tijdens het paasoctaaf zingen we in de abdijkerk

elke avond de paasvespers of de doopvespers.

Dat feestelijke en in overvloedige wierookwolken gehulde avondgebed verloopt op een wijze die eigen is aan de premonstratenzer orde.

Bijzonder aan deze vespers is de processie naar de doopvont.

De besprenkeling met doopwater herinnert ons aan ons doopsel

waardoor “wij ééngemaakt zijn met Christus Jezus”.

Door de doop zijn wij met Hem begraven

en worden wij met Hem uit de doden opgewekt

om een nieuw leven te leiden (vgl. Rom 6,3-4).

Op Pasen namen vele mensen deel aan deze plechtige en feestelijke liturgie.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

12►

Be the first to like.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Sinds 1904 en tot op vandaag zijn de norbertijnen van Averbode werkzaam in Denemarken. Reeds meer dan een eeuw zijn ze er werkzaam in de parochiepastoraal, maar ook in de ‘Sanct Norbertskole’. Tweemaal per jaar is medebroeder Jan Ophoff gedurende een week te gast in de abdij met een klas tieners van deze school. Tijdens die week maken de leerlingen kennis met het abdijleven. Voor hen gaat zo een totaal ongekende wereld open. Ze bezoeken onder andere Antwerpen, Brussel, Brugge en vereren ook Bobbejaanland met een bezoek. Afgelopen zondag maakten ze kennis met het abdijleven.  Zondagavond nodigden ze enkele medebroeders van de abdij uit voor een ‘Deense avond’. Ze stelden de norbertijnen vragen over hun roeping en over de keuze voor het leven in een klooster. Vrij en vrank bestookten ze ‘hun slachtoffers’ met hun vele vragen. Als troost bieden ze hen zelfgebakken traditioneel Deens gebak aan !

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

Be the first to like.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Het Paasfeest van de christenen is niet op één dag ‘opgebrand’. Omdat dit feest van de verrijzenis van Jezus Christus zo belangrijk is, duurt het eigenlijk 50 dagen lang tot aan het Pinksterfeest. We vieren Jezus’ opstanding: Gods liefde blijkt sterker dan de dood. We vieren dat ook ons leven niet ‘dood loopt’, maar kan overgaan in een nieuw en hemels bestaan. De 50 dagen durende paastijd spoort ons aan om ook nu reeds een nieuw, een ‘eeuwig’, een ‘hemels’ leven te leiden. Hoe? Door liefdevol, zorgend, vergevend, dienend, helpend, luisterend, biddend, dankend, … mensen te laten ‘opstaan’, ‘verrijzen’ uit wat hen neerdrukt.

In de abdij wordt 50 dagen lang uitbundiger gebeden en gezongen. Er klinken vele “alleluia’s”, er wordt overvloedig gewierookt, talrijke kaarsen branden, de liederen zijn zwanger van hoop en paasvreugde. Zeker tijdens de voorbije paasweek en op zondagen heeft de eucharistieviering een bijzonder feestelijk karakter. Zo ook de eucharistie van afgelopen zondag.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

Be the first to like.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Jezus zegt:
“De oogst is groot maar arbeiders zijn er weinig.
Vraagt daarom de eigenaar van de oogst om arbeiders in te zetten voor zijn oogst” (Mt 9,37-38).

De norbertijnen van Averbode nodigen iedereen uit om samen met hen op Roepingenzondag 3 mei 2009 in de abdijkerk van Averbode tijdens het avondgebed om 18.00u. te bidden voor roepingen tot het religieuze leven en het priesterschap. Van harte welkom !

Be the first to like.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

De jonge norbertijnen van Averbode verwelkomen tijdens de Goede Week jonge mannen om samen met hen het mysterie van Jezus Christus’ lijden, dood en verrijzenis te vieren.

Allen die deze dagen intens willen beleven en vieren met de abdijgemeenschap
en tegelijk het leven in de abdij beter willen leren kennen, zijn uitgenodigd.

Je bent welkom op Witte Donderdag 9 april 2009 vanaf 15.00u.
We sluiten af op Paaszondag 12 april 2009 na het middagmaal.

Deelnemen is gratis.

Voor meer inlichtingen:
fr. Jan Vankeirsbilck
j.vankeirsbilck (at) abdijaverbode.be
013/78.04.40

Be the first to like.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk