Vandaag 15 augustus vieren we met de Kerk de moeder van Jezus, Maria. Ook velen van ons denken op deze dag speciaal aan hun eigen moeder. In de abdij zetten we onze feestdriedaagse verder. Nu waren het onze ‘vrienden’ die kwamen meevieren: zij die geregeld met ons meevieren in de abdijkerk, de vrijwilligers die ons helpen, onze personeelsleden, de medewerkers van de Uitgeverijen, … Om 10.00 uur vierden we de plechtige eucharistie van het hoogfeest. Verbonden met de Moeder Gods werd er gebeden: dankbaar voor de voorbije 875 jaren, hoopvol voor de toekomst die wenkt. Onze misdienaars Hendrik en Jeroen droegen hun steentje bij aan het mooie verloop van deze eucharistieviering. Abt Jos ging voor en hield de homilie.

Een feestelijke receptie met veel volk op het voorplein was een echte zomerse hoogvlieger. De sfeer was hartelijk en vriendschappelijk. Met het abdij-jubileum werd voelbaar door een brede ‘familie’ van vrienden en medewerkers meegevierd.

Om 13.00 uur gingen alle norbertijnen van Averbode in de abdijrefter aan de feesttafel. We waren vandaag met velen thuis in onze ‘moederabdij’. Zo waren alle medebroeders die in Rome en in Denemarken leven van de partij, alsook de meesten van hen die wonen op de parochies en in het Sint-Michielscollege van Brasschaat. Onze cellier (= keukenverantwoordelijke, medebroeder Marc Fierens )en zijn keukenploeg zorgden voor een overheerlijk feestdiner.

De vespers werden weerom door heel wat gelovigen meegevierd. Om 20.00 uur ging dan in de abdijkerk een uniek feestconcert van start met de ‘Vespro della beata Vergine’ van Claudio Monteverdi. Voor de uitvoering tekenden onder anderen Claire Lefilliâtre, Markus Brutcher, Julian Podger, Currende en Concerto Currende. Het geheel stond onder leiding van Erik van Nevel. Het concert werd mogelijk dankzij de medewerking van de Provincie Antwerpen. Radio Klara maakte opnames. De talrijke aanwezigen waren vol lof over de hemelse muziek die de uitvoerders brachten. Na het concert trokken de confraters moe maar voldaan naar hun bed, morgen nog een feestdag te gaan.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

12►

(Foto’s: Chris Beelen)

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Vandaag, vrijdag 14 augustus, ging het feestweekeinde voor onze 875-jarige abdijgemeenschap van start. Tijdens de voorbije maanden zorgde een feestcomité van medebroeders voor de uitwerking van een afwisselende feestdriedaagse. De afgelopen dagen werd de abdij met vlaggen, tenten, tafels en stoelen omgevormd tot een locatie waar heel wat gasten met de medebroeders kunnen komen meevieren.

Het jubelprogramma startte vandaag met de plechtige vespers van het hoogfeest van de Tenhemelopneming van Maria. We begonnen ons jubileum dus al biddend: God dankend voor de eeuwenlange abdijgeschiedenis waarin vele medebroeders op Gods roepstem ingingen en zich engageerden voor hun gemeenschap, de Kerk en de wereld. Op voorspraak van de Moeder Gods bidden we in deze dagen ook om Gods zegen over de toekomst van onze abdij: dat wij als norbertijnen trouw blijven aan onze band met Jezus Christus, dat onze gemeenschap mag worden gezegend met nieuwe norbertijnen.

De plechtige vespers werden bijgewoond door de abt-generaal, abten en medebroeders van andere norbertijnenabdijen, door oversten van andere religieuze gemeenschappen, door politici en andere beleidsmensen uit de sociale en economische wereld. In de gregoriaanse gezangen en gebeden overwogen we de Tenhemelopneming van Maria. Het hoogfeest van 15 augustus is bovendien het patroonsfeest van onze abdijkerk en van onze premonstratenzerorde.

Na de vesperdienst volgde er een academische feestzitting in de abdijkerk. Prelaat Jos Wouters sprak een welkomstwoord uit en onderstreepte het belang van Gods barmhartigheid in de eeuwen abdijleven. Abt-generaal Thomas Handgrätinger vertolkte de gelukwensen van de orde en verbond het abdij-jubileum met de herdenking van het overlijden van onze ordesstichter Norbertus, ook dit jaar 875 jaar geleden. De feestrede werd uitgesproken door dom Benoît Standaert van de abdij van Zevenkerken. Hij reflecteerde uitgebreid en diepgaand over rol van het abdijleven vandaag tegen de achtergrond van de spirituele uitdagingen in onze cultuur. Voor een muzikale noot zorgde medebroeder Jos Bielen aan het orgel.

Toen was het tijd om de dorst te gaan lessen. Op het met tenten bezaaide voorplein hielden we met alle aanwezigen een gezellige receptie in openlucht. Gelukwensen werden uitgewisseld. Er werd kennisgemaakt en bijgepraat. Het glas werd geheven op de toekomst die God ons zal schenken. Dat alles praktisch in goede banen liep was te danken aan een heel team van ondermeer de hotelschool Sint-Jozef uit Geel en misschien ook wel een beetje aan het prachtige zomerweer waar we van mochten genieten.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

(Foto’s: Julie Feyaerts)

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

De abdij behoort tot een verband van norbertijnse gemeenschappen: de Orde van Prémontré. Deze orde bekleedt in de wereldkerk een bescheiden plaats. Toch heeft zij in alle continenten huizen waar medebroeders en -zusters leven. Tijdens de vakantiemaanden voelen we hier in Averbode sterker aan dat we behoren tot een wereldwijde familie. Zo ging een medebroeder enkele weken helpen in onze dochterabdij in Brazilië. Andere confraters brachten tijdens hun vakantie een broederlijk bezoek aan een premonstratenzergemeenschap. Zo werden aangedaan: de abdij van Mondaye in Normandië (FR), de abdij van Frigolet in de Provence (FR), de priorij van Laloubère in de Pyrenneën (FR), de priorij van Conques in de Aveyron (FR), de priorij van Storington in Engeland (GB).

Ook wij ontvingen tijdens deze vakantieweken uit alle windstreken norbertijnen en norbertinessen. Allereerst zijn we blij dat we onze eigen Averboodse medebroeders die in het buitenland wonen te gast mochten hebben. Zo begroetten we onze confraters uit Denemarken, Rome én Indië. Vanuit andere gemeenschappen kwamen er gasten uit Rome, Indië, Beieren, Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, Hongarije, Nederland en Engeland. Je merkt het: behoren tot onze orde maakt je tot lid van een internationale familie.

Naast buitenlandse norbertijnse gasten kregen we ook nog Libanese Maronieten en een Syrische aartsbisschop over de vloer !

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Op 1 augustus, bliezen we met de redactie van de blog een half kaarsje uit.

We zijn na 6 maanden online met zo’n 115 posts en ruim 25 000 pageviews.

Een prima gelegenheid om onze bezoekers en onze redactie eens in de kijker te zetten:

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

De laatste dag van de JOVADA werd onze creativiteit nog eens aangesproken. Na wat uitleg en inspiratie door Jan begonnen we te schilderen, te tekenen, … om zo uitdrukking te geven aan ons geloof, onze hoop en onze liefde.
In de namiddag konden we de laatste woorden aan elkaar richten tijdens schrijfgesprekken.

Een intens slotmoment met muzikale inbreng van heel wat deelnemers vormde de kroon op 5 dagen deugddoende JOngerenVAkantieDAgen.

Namens de begeleiding dank ik alle deelnemers voor deze verrijkende en beklijvende ervaring. Graag tot een volgende gelegenheid!

fr. Vincent

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

12►

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Donderdagochtend om 7u30 werden we gewekt door de melodieuze, ietwat op de zenuwen werkende doedelzakklanken van Jeroen. Slaperig verschenen we op het ontbijt en ondervroegen we vol bewondering onze vrienden die het morgengebed van 7u00 hadden bijgewoond. Na het smakelijk ontbijt begonnen we vol energie aan onze ochtendactiviteit: bibliodrama. We moesten ons inleven in een rol die voorkomt in een bijbelverhaal, om het zo beter te begrijpen. Het gaf ons niet alleen maar de mogelijkheid om dieper over de Bijbel na te denken, maar ook over ons leven zelf. Helemaal uitgebloeid gingen we naar de eucharistie, als voorbereiding op ons overheerlijke middagmaal: frietjes met stoofvlees. Eénmaal al het eten opgeschrokt, konden we wat suffen in de zetels van de ontspanningszaal, om daarna vol enthousiasme richting onze namiddagactiviteit te gaan: zwemmen. Al racend door de straten van Averbode kwamen we met een “beginnende “misselijkheid aan in het zwembad van Aarschot. Tot onze ontzetting moesten we daar een badmuts dragen, wat ons zelfbeeld nogal aantastte. Na enkele baantjes keerden we helemaal afgepeigerd terug naar de abdij, waar we in een uur meditatie weer helemaal tot onszelf kwamen. Deze rust namen we mee naar de vespers, waar we ons aan God overgaven. Zo werd het tijd voor het avondmaal, om er daarna weer in te vliegen in de avondactiviteit: Israëlische volksdans. Enkele danspasjes hier, enkele danspasjes daar. Maar een dag in de abdij is niet volledig zonder de dagsluiting. Deze werd specialer dan andere dagen, doordat het onze allerlaatste was. Het rustgevende licht van de kaarsjes en de mooie muziek vervulden ieder van ons met warmte, die ons ook gedurende heel de nacht vergezelden.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

12►

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Een aflevering van de jongerenvakantiedagen zonder dagtocht is gewoonweg ondenkbaar. Omdat we juist het ondenkbare wilden vermijden … trokken we er vandaag op uit, de wijde (natte) wereld in. Bovendien paste dat (niet het regenweer) uitstekend in het thema. Ook de apostel Paulus – een moeilijke man hoorden we vandaag nogmaals – kon eigenlijk ook niet gemakkelijk thuis blijven, gedreven als hij werd door zijn liefde voor de Christus. Vandaar. Na de gebruikelijke en vertrouwde ochtendactiviteiten – morgengebed en ontbijt – zochten we een passende – lees waterbestendige – outfit. Eenmaal vertrokken, volgden we Vincent op de voet. Hij leidde ons doorheen het prachtige groene Hageland naar de Sint-Pieterskerk van Langdorp-aan-de-Demer alwaar norbertijn Jef Van Osta parochieherder is. Jef, gepassioneerd door orgels en klokken, leidde ons rond in zijn stemmig en pittoresk gelegen kerkje. Na een sober, doch voedzaam middagmaal dat met de ‘keukenwagen’ werd afgeleverd aan en opgediend in de parochiezaal brachten we een bezoek aan de kerktoren. We genoten er van de prachtige bronzen stemmen van de vier klokken. Dank aan Jef voor de gastvrijheid! Na een halfuurtje stappen doorheen de Demervallei kwam reeds de volgende bestemming in zicht: de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot. We werden er ontvangen door norbertijn Huub Gerits die er pastoor-deken is. Hij hield in de grootse ijzerzandstenen kerk (in demergotiek!) een boeiende uiteenzetting over de jood Paulus. Met allerlei Joodse rituele voorwerpen – een sederbord, chanoekakandelaar, een deel van de talmoed, een gebedsmantel … illustreerde hij zijn uiteenzetting. Dank aan Huub voor de leerrijke uiteenzetting! Na een korte rondleiding doorheen de kerk verorberden we in de parochiezaal een brokkelig vieruurtje. Er wachtte ons immers nog een fikse terugtocht. Daarvan liepen we een aantal kilometer in stilte: zalig genietend van de natuur – het was ondertussen even opgehouden met regenen – van de stilte, de overvliegende buizerd, de prachtige bloemen … Aan de school ‘Den Hulst’ in Testelt stond Eric ons reeds op te wachten met het het avondmaal. Dat een ernstige fysieke inspanning honger veroorzaakt werd hier nogmaals bewezen: alle brood was in een minimum van tijd ‘verslonden’. Nog enkele kilometers scheidden ons van de abdij. Zeker toen de abdijtoren aan de horizon verscheen, verdween de vermoeidheid uit onze benen. Gezwind stapten we de abdij binnen. Dank aan allen die meewerkten om van deze dagtocht een deugddoende en vreugdevolle belevenis te maken.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

12►

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Haai again!

Ik hoop dat jullie jullie ook geamuseerd hebben, want hier is het dikke fun!!!

Eerst en vooral opstaan, voor sommigen was dit minder leuk. Maar ik vond het niet te versmaden, dankzij de geweldige muziek.

Vervolgens, zoals het hoort: een gebedsdienst. Tenslotte, tot opluchting van sommigen, het ontbijt, dat weer bestond uit lekkere dingen.

Daarna kwam er een look-alike van Alex Agnew op bezoek, die ons eveneens veel boeiende dingen wist te vertellen over de heer Paulus. (Bart Paepen)

Blij dat we niet met zo’n moeilijke man (Paulus) moesten samenleven, namen we een verfrissende pauze.

Na de mis en het ongelofelijk lekkere middagmaal werden we nog wat meer verfrist, door de regen die ons sportplezier even onderbrak.

Daarna werden we jammer genoeg weer opgesplitst in Efese, Rome en Korinte, waar we naast de slappe lach krijgen ook zinvolle dingen hebben besproken.

Toen hebben we onze schade ingehaald voor ‘t sporten. Daarna kwam er het avondgebed (met vrij weinig paters, vond ik… en helaas zonder orgel).

Toen hebben we onze buikjes weer (iets te) rond gevuld met pita.

Na de afwas volgde een ontspanning (Time’s up) die de competitiegeest in elk van ons naar boven haalde, samen met de kreet “time’s up!”.

Om de dag te eindigen haalden we even Taizé-herinneringen op. Iedereen mocht meezingen met het liedje “Melhor que Jésus naõ ha”.

See you soon, watermeloen!

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Vandaag, maandag 6 juni 2009, gingen de JOngerenVAkantieDAgen van start in de abdij van Averbode.

Het thema dit jaar is “Ik kan niet anders… Paulus”.

Een impressies van deze eerste dag, door één van de deelneemsters:

Heej dag zielige thuisblijvers, jammer dat je er niet bij kon zijn vandaag!

T was weer een marginale dag, met veel leuke spelletjes kennismakingsspelletjes, bosspel met een onvindbare Eric,

weerwolven zoals Ch. op dit moment liever wil gaan doen

En natuurlijk het heerlijke eten en de zinvolle momenten!!!

Na een heerlijke chocowater die even verstoord werd door Lieselot, volgde de dagsluiting!

En niet te vergeten de film die goed bij het thema van deze vijfdaagse aansluit!!

Tot morgen!

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Rusten, stilvallen, verpozen, genieten, bezinnen, … werkwoorden die we in de abdij koesteren. Ze krijgen extra aandacht op zondag (‘zondagsrust’), tijdens bezinningsdagen (‘recollectie’) en de jaarlijkse bezinningsweek (‘retraite’) eind augustus. Maar ook  tijdens de vakantie beleven we ze intenser. Sinds half juni zijn er medebroeders die een tweetal weken vakantie nemen. Sommigen trekken er met mekaar op uit, anderen reizen met familieleden, nog anderen vertoeven een tijdje bij hun familie of bij vrienden. Meerdere van onze bejaarde medebroeders hebben spijtig genoeg afscheid moeten nemen van het buitenshuis op vakantie kunnen gaan. Voor hen kleuren de vakantieweken zich met de rustigere sfeer in huis, een kop koffie en/of wandeling in de tuin, een uitstap, …

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

De vakantie geeft ook ons de kans om afstand te nemen van werk, dagelijkse beslommeringen en zorgen, om ons geestelijk en lichamelijk ‘op te laden’, om wat meer te lezen, om met familie en vrienden bij te praten, om de natuur in te trekken, om nieuwe horizonten te vertrekken. In deze zomerse weken kunnen we onze band met God terug aanhalen. We denken aan de woorden van Jezus, Mt. 11 :

[28] Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. [29] Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, [30] want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’

Een bedevaart, een bezoek aan een mooie kerk of abdij, vertoeven in de stilte, tijd voor gebed, verwonderd genieten van de natuurpracht, … stemmen ons af op de ‘golflengte’ van Gods liefde.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk