Ik haal je er door, laat je nooit los.
Ik draag je naar de andere oever, de overkant.
Het beloofde land, het nieuwe leven.
Ik draag je erheen.
Wees niet bang, Ik ben je Vader.
Jij bent mijn kind voor altijd.
Ik weet het: het is als sterven, je toevertrouwen aan een ander die Liefde is.
Een nieuwe Geest, de onbekende, zo anders dan wat je eerder dacht.
Niet wat je zelf maakt, maar Ik zal je redden.
Ik bekleed je met de nieuwe mens.
Leven in de Zoon.
Jeugdpastoraal: wat is dat?
Tegenwoordig heet alles pastoraal. Dat is niet goed. Zo gaat al te gemakkelijk het specifieke verloren. En daar zit nochtans de pit en de kracht.
Pastoraal is een gekwalificeerde zorg om mensen: een zorg die opgenomen wordt vanuit de Kerk en in naam van de Heer Jezus. Dat doe je niet in eigen naam. Dat wordt je toevertrouwd. Het mooie is dat je dat mag doen. Maar je doet dat ook met heel je hart. Omdat je van mensen houdt. Omdat je van je Kerk houdt.
Het eerste en het laatste in de pastoraal is de liefde: een gevoelige, tedere, warme liefde, maar ook een liefde naar het voorbeeld van de liefde waarmee de Heer Jezus ons heeft bemind. Dat is: een onvoorwaardelijke liefde, een liefde die zichzelf niet zoekt maar zichzelf wegschenkt, in het klein en soms in het groot.
Alles wat door zulke liefde gemerkt en getekend is, is pastoraal: een gesprek, een hulpvaardige tussenkomst, een bemoediging, een kritisch woord, een stille aanwezigheid. Solidariteit is hier het sleutelwoord. Met jongeren gaan staan waar zij staan. Dus horen ook lage-drempel-activiteiten er bij. Niets is te min voor wie jongeren bemint met de liefde van Jezus Christus.
Zulke liefde is vurig. Ze wenst en zoekt het beste. Ze legt zich bijgevolg ook niet gewoon neer bij de situatie. En in die zin is zij niet tevreden met alleen maar lage-drempel-activiteiten. Hier laat ze de roep klinken: meer is in u !
Men scheide ook de liefde niet van het geloof. Dat deed ook Jezus niet. Hij wees de weg van de liefde aan als de weg ten leven. Hij vroeg ook geloof: geloof in Gods wonderlijke kracht, in Gods wegen met mens en wereld, ja in Hemzelf als Leraar van Godswege en als Gezalfde.
Jeugdpastoraal is daarom ook geloofsbegeleiding, een uitwisseling van geloof, een gelovige oefening in het samen gelovig luisteren naar het evangelie, naar Gods stem in ons leven. Hier past bescheidenheid en tact, maar evenzeer openheid en durf. Jongeren moeten opnieuw aangesproken worden vanuit het geloof en uitgenodigd worden om echte christenen te worden. Hier moet de roep blijven klinken: Kom en zie ! Neem je plaats in, in de kring van de leerlingen van Jezus. Kom, je Kerk heeft je nodig !
+ Paul Van den Berghe,
Bisschop-emeritus
Johannes doopt Christus,
de dienaar de Heer,
de stem het Woord,
het schepsel de Schepper,
de lamp de Zon;
maar dan de Zon die onze zon heeft gemaakt;
en toch heeft de doper zich niet verheven
maar onderworpen aan de Dopeling.
Want Johannes spreekt Christus aan
als Deze naar hem toekomst:
“Gij komt tot mij?
Ik heb ùw doopsel nodig”.
Dat is een belangrijke geloofsbelijdenis,
en in alle nederigheid
een onomwonden verklaring van de “lamp”.
Want als die het tegen de Zon zou opnemen,
zou zij spoedig door ene vlaag van hoogmoed
worden gedoofd.
Dit heeft de Heer voorzien,
dit heeft de Heer ons
door zijn doopsel duidelijk gemaakt.
Augustinus, Preek 292, 3.
Als wij de zekerheid zouden krijgen
altijd overvloedig de aardse goederen te bezitten, en God zou ons zeggen:
“Mijn aanschijn zult gij niet zien”,
zouden wij dan echt gelukkig zijn
met al die goederen?
Misschien zou iemand de vreugde verkiezen
en zeggen:
ik heb alles in overvloed;
zo is het goed, meer verlang ik niet.
Zo iemand heeft God niet lief;
hij verlangt nog niet vurig naar Hem
als vanuit den vreemde.
Neen, neen:
weg met al die verleidingen,
weg met die leugenachtige betoveringen,
weg met alles dat ons dagelijks toeroept:
“Waar is uw God”!
Wat er ook voor ons mag zijn
buiten onze God,
niets is aantrekkelijk;
wij willen niets van wat Hij ons geeft,
als Hij die ons alles heeft gegeven,
niet zichzelf geeft.
Augustinus, Enarratione in Psalmum 85, 11
“Het priesterschap, dat is de liefde van het hart van Jezus”, placht de heilige Pastoor van Ars te zeggen. Deze roerende formulering brengt ons er vooral toe te beseffen, innerlijk geraakt en dankbaar, welk een onmetelijk geschenk priesters zijn, niet alleen voor de Kerk, maar ook voor de mensheid als zodanig. Ik denk aan alle priesters die eenvoudig dag na dag het woord en de daden van Christus bij de christengelovigen en bij de hele wereld brengen, doordat zij proberen met hun gedachten, hun wil, hun gevoel en hun algehele levensstijl gelijkvormig aan Hem te zijn. Hoe zou men kunnen nalaten hun apostolische inspanningen, hun onvermoeibare en verborgen dienstwerk en hun alomvattende liefde te onderstrepen? En wat zou men moeten zeggen van de moedige trouw van zoveel priesters die – ook te midden van moeilijkheden en onbegrip – trouw blijven aan hun roeping “vrienden van Christus” te zijn, die door Hem op bijzondere wijze geroepen, uitgekozen en uitgezonden zijn?
Uit de Brief van paus Benedictus XVI aan het begin van het Jaar van de priesters,
naar aanleiding van de 150ste sterfdag van de heilige Johannes Maria Vianney, pastoor van Ars.
De man Gods Norbert leerde hem ook hoe de zondaar tot God moet naderen en met Hem worden verzoend; door welke strevingen, welke inspanningen en welke deugden een rechtvaardige kan horen bij de gemeenschap van de goede geesten. Hij leerde hem hoe deugdelijk de nederigheid is waardoor men in de hemel komt; hoe waardevol de eenvoud, die doorzicht geeft; hoe goed de gehoorzaamheid, waardoor men kennis krijgt van Gods geheimen; hoe goed het geduld, waardoor men zielskracht verkrijgt; hoe goed de zuiverheid, die nabij brengt tot God; hoe goed de maagdelijkheid, die Hem vergezelt; hoe goed de armoede, die het rijk der hemelen doet bezitten. Deze en dergelijke dingen herhaalde de man, die vol was van God, veelvuldig van dag tot dag, om hem aan te moedigen.
Vita Norberti B, 14.
Zegenen is typisch voor de vader – voor de overste – en nodigt uit om te zegenen. Wie zich gezegend weet gaat zelf zegenen. Dit is het geheim van de overste-vader: dat hij zegenend aanwezig is in de gemeenschap en een klimaat schept van zegening. Uiteindelijk komt het er op aan mensen gelukkig te maken in hun roeping. Daartoe is de overste geroepen. Niet omdat hij daartoe bijzondere kwaliteiten heeft, maar omdat God hem uitverkozen heeft om deze taak uit te oefenen “in naam van de Vader”.
Mgr. Luc Van Looy, bisschop van Gent
Kan er groter barmhartigheid denkbaar zijn
jegens ongelukkigen, dan die,
welke de Schepper van de hemel
uit de hemel deed neerdalen
en de Maker van de aarde
bekleedde met een aards lichaam;
een barmhartigheid
die Hém in de sterfelijkheid aan ons gelijk maakte,
die in de eeuwigheid gelijk blijft aan de Vader;
die de gestalte van een slaaf
oplegde aan de Heer der wereld:
opdat het Brood zelf hongerig zou zijn,
de Verzadiging dorstig zou zijn,
de Kracht zwak zou zijn,
de Gezondheid gewond zou worden,
het leven zou sterven?
Dit alles
opdat onze honger zou worden gestild,
onze dorst zou worden gelest,
onze zwakheid zou worden getroost,
onze zonden zou worden teniet gedaan,
onze liefde zou ontvlammen.
Augustinus, Preek 207, 1.
Om te leren bidden hebben we geschikte momenten nodig. Als een relatie echt belangrijk voor ons is, zullen we er graag tijd voor reserveren. Er is niemand die een jongen moet herinneren aan de afspraak met zijn vriendin. Later kan dat soms veranderen, als de liefde wegkwijnt door de drukte van het leven… Gaat het in onze relatie met God niet evenzo? Het gebed verstikt soms als zaad onder de distels door ‘de zorgen van het leven en de begoocheling van de rijkdom’ (Mt 13, 22). Bidden blijft een leerschool. Het is onmogelijk als we er geen tijd voor maken. Laten we onszelf toch niets wijsmaken. Om opnieuw te leren bidden moeten we de gebedstijd niet verkorten, maar eerder wat verlengen. In onze jachtige cultuur vergt het reeds een hele poos om te genezen van stress en geestdodende routine. Bidden wordt maar mogelijk als we de tijd nemen om de luidruchtige stemmen in ons te doen stilvallen. Gebed wordt maar mogelijk als we ons afstemmen op de stilte, als we open komen voor de bescheiden aanwezigheid van God, als we verwijlen bij zijn Woord.
Het gebed kan ons veel leren. Het gebed helpt ons menselijker om te gaan met de tijd. Bidden verhindert alleszins dat we de tijd beschouwen als een eindeloze trein van lege wagonnetjes, als evenveel momenten die wij door onze acties moeten vullen.
Uit “Heer leer ons bidden. Het jaar van het gebed”, Verklaringen van de bisschoppen van België (nr. 32), Brussel, Licap, juni 2005, blz. 51-52.
Hoe moet ik U zoeken, Heer?
Want wanneer ik U, mijn God, zoek,
dan zoek ik het gelukkige leven.
Dat is het gelukkige leven:
zich te verheugen met het oog op U,
over U en met U:
dàt is het en er is geen ander!
Augustinus, Belijdenissen XXII, 30
