Op kamp! een verslag
Het was een zonnige zondagnamiddag in juni toen de ‘kamppluizer’ in Testelt werd uitgedeeld aan de leiding en de leden. Onmiddellijk ontstond er een bruisend enthousiasme onder het jonge volkje want iedereen wist plots dat de zomervakantie in aantocht was en dat het kamp bijna voor de deur stond.
Als proost van Chiro ‘De Keten’ (Testelt), Chiro ‘Sint-Bavo’ (Okselaar) én aalmoezenier van Scouts & Gidsen ‘Sint-Willibrordus’ (Averbode) betekende dat voor mij niet één kamp maar drie kampen. Met mijn rugzak, het nodige zingevingmateriaal én natuurlijk mijn gamel trok ik op tocht naar Opglabbeek, Overpelt en Kasterlee.
Ook dit jaar beloofde het weer een bont programma te worden. Graag neem ik u mee op kamp!
Voor mijn eerste ‘echte’ kamp – want in Opglabbeek kampeerde ik drie nachten in een wigwam (lees: iglotent) – verbleef ik in het stadje ‘Carbon Valley’ in de staat ‘New Limburg’.
De sloebers, speelclubs, rakwi’s, tito’s, asketi’s en de leiding van Chiro ‘De Keten’ kampeerden er midden de indianen en de cowboys van de Black Mountain-streek.
Sheriff Woodland en Opperhoofd Rode Wang hadden om hulp gevraagd want de laatste tijd werd de stad en de indianenstam ‘Nakota’ door outlaws (gangsters) onder leiding van ‘Billy the Kid’ geterroriseerd.
Ik had het geluk om van 16 juli tot 19 juli In ‘Carbon Valley’ – kampplaats Kimpenhof – te verblijven. Dat gaf mij de kans om er echt thuis te komen en ook met de verschillende afdelingen mee te spelen. Zo ging ik onder andere met de rakwi’s mee naar Bree voor een heus stadsspel.
Ook Chiro ‘Sint-Bavo’ verbleef dit jaar in ‘de Limburg’. Het bivakhuis van ‘’t Pelterke’ werd door ‘de jeugd van Okselaar’ in beslag genomen. Dit groene centrum – gelegen aan de Jeugdlaan in Overpelt – biedt vele mogelijkheden. Ook de eigentijdse speeltuin was intrek.
Chiro Okselaar had dit jaar als kampthema: ‘Belle en het Beest’.
Dit jaar kon ik bij hen enkel op kampbezoek komen. Op vrijdag 24 juli trok ik ’s avonds naar
‘’t Pelterke’ om samen met hen een zingevingmoment te houden.
Het was een kort bezoek, maar een krachtig bezoek! Dat kan ook niet anders bij ‘die van Okselaar’! Net voor het avondeten kwam ik aan. Onder het zingen van ‘tot zevenmaal zeventig maal’ en luid ‘tafelgeroffel’ werd ik door hen opgewacht. Het was amusant om te zien en te horen…
Onder het avondeten ging ik even bij alle afdelingen langs om de sfeer op te snuiven. Jawel, de stemming zat er goed in. Terwijl de hongerige jeugd van Okselaar hun eten verorberde ging ik in de keuken een tas koffie drinken en praatte ik bij met ‘Jokke’ de VB (Volwassen Begeleider).
Na het avondeten was het tijd voor het zingevingmoment.
De zingevingmomenten van de drie jeugdbewegingen handelden dit jaar over ‘hoopvol kijken naar (in) de toekomst’. In de afgelopen jaren merkte ik dat de jeugdleiders- en leidsters niet meer verder vooruit durven blikken dan ‘hoe zit het volgend jaar?’. Uiteraard is dat begrijpelijk maar deze houding verkleint vaak het perspectief en dooft creatieve ideeën.
Voor we deze ‘trektocht’ beëindigen vertel ik u nog iets over mijn twee kampbezoeken aan
Scouts & Gidsen ‘Sint-Willibrordus’ Averbode.
Op woensdag 5 augustus en vrijdag 7 augustus trok ik naar het jeugdcentrum De Hoge Rielen te Kasterlee. De groep lag gelegerd op kampplaats 6 van dit 230 ha grote oude militaire domein met internationale bekendheid. Ik ging met andere woorden van de Limburgse Kempen naar een Kempense gemeente in de provincie Antwerpen.
Zo belandde ik op woensdag terug bij de indianenstam van Pocahontas. Samen met de kapoenen knutselde ik ook een eigen hoofdband met échte gekleurde indianenveren. De welpen konden het ondertussen niet laten om de waterspelletjes uit te testen op de padre en de medeleiding.
Nadat ieders hoofdband klaar was trokken we diep het bos in om er indianenspelen te houden. De ene stam moest zoveel mogelijk ‘Pocahontas-munten’ van de andere bemachtigen. Het gevecht werd altijd beslecht met “blad-steen-schaar”.
De ‘nieuw-samengestelde-kookploeg’ was deze kleine indiaantjes niet vergeten. Als vieruurtje stonden er bananen op het menu!
Na het avondeten ging ik nog even napraten bij de verkenners. Tijdens hun examenperiode waren ze bij mij in de abdij op “avondactiviteit” geweest. Er werden direct nieuwe plannen gemaakt voor volgend jaar én liefst met dezelfde formule (een abdijbier van Westmalle, kaas- en salamiblokjes)!
Op vrijdag kwam ik ’s avonds terug naar het kamp. De oudste groepen kwamen moe en afgepeigerd terug van tweedaagse. De strafste verhalen werden vertelde en de nodige blaren werden verzorgd. Ik besloot om vanavond aan te sluiten bij de ‘punkgroep’ van de kabouters.
Tegen 20.30 uur kwam de groep samen rond de ‘vlaggenpikkel’ voor het zingevingmoment. Het zingevingmoment en de dag werd afgerond met de slotformatie waar ik van de hoofdleiding de nieuwe ‘leidingspul’ ontving. Na de slotformatie was het tijd voor ‘de pap’. Of toch niet? Neen, deze keer waren het ijsjes!
In het halfduister werd er nog met sommigen van de leiding nagepraat over de trektochten,
de kampplek… én de toekomst van ‘Scouts Everbeur’. “Ga jij nog verder blijven doen?”
“Hakuna Matata!”
Proost of aalmoezenier zijn van een jeugdbeweging is vandaag méér dan enkel maar een zingevingmoment houden op kamp of met andere woorden instaan voor ‘Chrimen’ (Christelijke menswording). ‘Jeugdpastoraal’ begint met ‘luisteren’ naar wat er leeft bij jongeren (aan diepe, soms onuitgesproken verlangens of vertwijfelingen), in hun leefwereld gaan staan en – met veel respect en loyaliteit voor wie ze zijn – mét hen op tocht gaan.
Proost of aalmoezenier zijn van een jeugdbeweging is leven mét jongeren, vóór jongeren én – vroeg of laat (als zij aan hun kinderen jouw verhalen verder vertellen) – ook een beetje ín jongeren.
Stevige linker!
Chris Jeunen o. praem.
a.k.a. padre (Krikke) / ‘prukkes’
(Deze blogpost is een verkorte versie. Het origineel lees je op Chris’ blog.)
Vind ik leuk.