In de abdij van Averbode worden in november twee kerkmuzikale vormingsmomenten georganiseerd, waarvoor ik u van harte wil uitnodigen.

- donderdag 10 november 2011, 14h00 tot 17h00: Zang- en studienamiddag voor priesters, diakens, parochieverantwoordelijken, koorleiders etc… omtrent de muziek bij de uitvaart.

- woensdag 23 november 2011, 20h00 tot 22h00: Muzikale vormingsavond voor catechisten rond “hoe en wat zingen met vormelingen?”

Meer info over deze activiteiten kun je vinden op onze website: https://sites.google.com/site/onthaalabdij/bezinningscentrum/kerkmuziek

Mocht deze info niet onmiddellijk bruikbaar zijn voor uzelf, speel ze dan door aan andere belangstellenden binnen uw parochie/federatie…

Van harte dank

Jos Bielen

Bezinningscentrum Averbode

Afspraak vanaf 9h45 in het abtskwartier voor een kop koffie. Van 10h15 tot 10h45 is er catechesemoment en om 11h00 vieren we samen eucharistie. Je bent van harte welkom!

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Daags nadien ging neomist* Philippe voor het eerst voor in de eucharistieviering.

De komende weken zal Philippe zeer regelmatig voorgaan in de vieringen van de abdijgemeenschap.

[Toon als slideshow]

[View with PicLens]

* een neomist is een pasgewijde priester

De mensen bij wie ik te gast ben, omschrijven zichzelf als ‘fora de casa’. Op de Chapada dos Guimarães worden zo velen aangetroffen: mensen die met alternatieve geneeskunde bezig zijn, met alternatieve therapieën, kunstenaars allerhande.

Buiten het huisje, in een grot

Neem nu Dilair. Hij heeft een inheemse gestalte, is geboren in São Paulo, maar leeft hier al meer dan twintig jaar in de Chapada dos Guimarães. Hij kwam hier niet om het grote geld te verdienen, niet om te ontbossen, soja  te zetten en gif te spuiten. Nee, hij leefde enkele jaren in een grot achter de waterval Andorinha in het nationaal park. De mensen hadden veel sympathie voor hem en brachten hem elk weekend eten. “Een hippie, een profiteur”, denk je dan. Maar wat is het verschil tussen deze vagebond en de eerste monniken in de Egyptische woestijn. In de derde eeuw verbleven daar stylieten (1), die jaren op een paal zaten. Anderen zaten jarenlang in een put. Grotten waren er natuurlijk ook bij.

Vagebond

Nadien kwam Dilair in aanmerking voor een stuk grond van een assentamento. Hij deed echter niet wat van de overheid en van sommige collega’s verwacht werd, namelijk de Cerrado als de bliksem ontbossen en op een ‘proper’ stuk land produceren. Nee, hij koesterde de biodiversiteit van zijn miniterritorium en was pionier in agroforestry. Jarenlang werd hij weggepest, maar uiteindelijk kreeg hij het recht aan zijn kant en leeft hij er nu gelukkig met zijn Sonja. Samen geëngageerd in tal van sociale bewegingen, in de hoop om de apathie te doorbreken.

Dilair was (is?) een vagebond, een zwerver, zoals Manoel de Barros zichzelf noemt. Ik word vanavond uitgenodigd in de ‘Chapada a mão’. Het is een kunstenaarscollectief, dat nu drie jaar bestaat. Dilair en Sonja zijn er de drijvende krachten van. De winkel met de producten van kunstenaars zowel uit de stad als van het platteland staat centraal. Met de beperkte middelen bouwen ze echter een heus cultureel centrum uit op een Chapada, waar qua culturele activiteiten zo goed als niets bestond. In samenwerking met het Federale Ministerie van Cultuur organiseren ze elke zaterdag een filmavond. Eén van de films vandaag laat de 92-jarige Manoel de Barros aan het woord. Hij is de meest gelezen dichter van Brazilië; een  kind van het grote vogelreservaat, de Pantanal in Mato Grosso. Een verwonderd kind dat de kleine dingen van het leven ziet en beschrijft. Hij houdt van metaforen en schildert zijn woorden. Hij omschrijft zichzelf als een vagebond. Een monnik, al zit hij niet op een paal of schuilt hij niet in een grot.

Hensel?

In de winkel liggen stukken van diverse kunstenaars, maar het werk van Dilair valt me toch wel op. Met het lichte hout van buruti maakt hij tal van kunstwerken. Met wat hij vindt aan resten van de vernietigde Cerrado maakt hij zware tafels en banken.

Ik zit hier maar even, maar ‘t blijkt meteen dat het hier een trefcentrum is voor mensen ‘fora de casa’. Chico, een kunstenaar in zijn foto’s, springt even binnen en koopt een boek. Wat later verschijnt José, die met zijn gemalen rotsen en mineralen de chemische landbouw te lijf gaat. In de lijn van de 19^e eeuwse strijd tussen von Liebig en Hensel bereidt hij een agrarische revolutie voor. Voorbij de chemische industrie met haar petroleumafhankelijkheid in dienst van de chemische vernietigingslandbouw. Julius Hensel wordt al 150 jaar door de heersende chemiesector doodgezwegen. Met mensen als José kan Hensel alsnog in de 21^ste eeuw tot zijn recht komen. (2)

Ze zijn nog maar enkele jaren bezig, maar er zit vaart in. Het Ministerie van Agrarische Ontwikkeling erkende Chapada a mão als een creatief, vernieuwend project. Aan de oorsprong van de samenwerking liggen dan ook niet meteen de hippies die op straat hun waar verkopen, maar rurale gemeenschappen uit de omgeving.

Luc Vankrunkelsven

9 april 2011, Chapada dos Guimarães.

(1)   ‘Daniël de pilaarheilige’, van Van der Horst, Pieter, Altiora-Averbode, 2010.

(2)   Zie: ‘Onze toekomst gestolen’ in ‘Brazilië-Europa, in fragmenten?’, Wervel, Brussel, 2010.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Gebed om roepingen

Heer Jezus,

Heer van de oogst en Herder van de kudde,

Stort uw Geest in onze harten

Opdat wij de wil van uw Vader volbrengen.

Geef kracht aan de gezinnen

opdat ze getuigen van de schoonheid van de ware liefde

en van het geschenk van het leven.

Vuur alle gelovigen aan

die in het hart van de samenleving

de goede geur van het evangelie verspreiden

en die hun verantwoordelijkheid in de Kerk opnemen.

Kies jonge vrouwen

die als medewerksters van het apostolaat

zich helemaal willen geven

om uw liefde zichtbaar te maken in deze wereld.

Trouwe Bruidegom van de Kerk,

sterk hen die als godgewijden

een verbond met U sluiten voor altijd.

Roep jonge mannen en vrouwen

om zich, met de hulp van uw genade,

geheel en al aan U toe te wijden.

Zegen de gemeenschappen en de nieuwe bewegingen

die jongeren opnemen in een radicale keuze voor U.

Goede Herder van allen,

sta de bisschoppen, priesters en diakens bij in hun trouw;

bemoedig onze seminaristen;

open het hart van vele jongeren

voor de schoonheid van het priesterleven;

en schenk ons diakens voor de dienst aan uw volk.

Maria, Moeder van Jezus, Bruid van de heilige Geest,

zie de spirituele nood die onze samenleving bedreigt:

de oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig.

Dankbaar voor al het mooie

dat in vele jonge harten werd gezaaid,

vragen wij op uw voorspraak aan de Vader

om nieuwe arbeiders voor de overvloedige oogst.

Amen.

Monseigneur André-Jozef Léonard,

Aartsbisschop van Mechelen-Brussel

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Amen.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Als wat we hopen ons al zoveel vreugde schenkt, hoe zal het dan zijn als we het in handen hebben?

Kijk, in deze dagen wanneer we het alleluia horen, verandert eigenlijk onze geest. Is het dan niet alsof we een voorproefje krijgen van de verheven stad Jeruzalem? Als deze dagen ons al zo’n grote vreugde schenken, hoe zal de dag dan wel zijn waarop wordt gezegd: ‘Kom, gezegenden van mijn Vader, en ontvang het Rijk.’ De dag waarop alle heiligen bijeen worden gebracht, waarop mensen die elkaar niet kenden, elkaar in die stad zien; en mensen die elkaar wél kenden, elkaar daar terugkennen. Daar zal men zo met elkaar omgaan, dat er nooit een vriend verloren gaat en er nooit angst hoeft te bestaan voor een vijand.

Luister maar, we zingen alleluia. Dat is fijn, dat is vrolijk, vol blijdschap, genoegen en zaligheid. Toch worden we het moe als we altijd alleluia zouden zingen. Maar wanneer het telkens op een bepaalde tijd van het jaar er weer is, hoe fijn is het dan als het terugkeert, en wat een verlangen laat het in ons achter als het ophoudt !

De blijdschap zal daar toch niet van die aard zijn dat ze ons tegen gaat staan? Nee, natuurlijk niet. Mocht iemand vragen: ‘Maar hoe komt het dan dat daar altijd blijdschap is en dat die nooit in weerzin omslaat?’ Als ik u in dít leven iets laat zien wat u onmogelijk kan tegenstaan, gelooft u vast wel dat het daar helemaal zo zal zijn.

Men kan genoeg krijgen van eten, van drank, van theater, hier genoeg van krijgen, daar genoeg van krijgen, maar niemand heeft ooit een hekel gekregen aan zijn gezondheid.

Zoals men hier dus, in dit sterfelijk bestaan, in deze broosheid, in deze afkeer van de last van het lichaam nooit weerzin kan krijgen tegen gezondheid, zal men daar nooit genoeg krijgen van genegenheid, onsterfelijkheid en eeuwigheid.

Augustinus, uit Sermo 229 over Pasen “U bent de dag die de Heer heeft gemaakt”.

Palmzondag 17 april 2011

11.00 uur:  Eucharistie met palmwijding
16.30 uur: Passievespers met de abdijgemeenschap en het koor Wodan Skalden

Witte Donderdag 21 april 2011

16.30 uur: Boetedienst
20.00 uur:   Plechtige eucharistieviering samen met de parochies van de federatie Averbode.
Aanbidding tot 22.30 uur.

Goede Vrijdag 22 april 2011

15.00 uur: Kruisweg (met de parochies van de federatie Averbode)
20.00 uur: Dienst van Goede Vrijdag

Stille zaterdag 23 april 2011

07.30 uur:    Morgengebed
12.00 uur:    Middaggebed
18.00 uur:    Avondgebed (in de kapittelzaal)
21.30 uur:     Paaswake

Paaszondag 24 april 2011

11.00 uur:  Plechtige eucharistieviering
16.30 uur: Paasvespers
20.00 uur:  Completen

Paasmaandag 25 april 2011

11.00 uur: Eucharistieviering
18.00 uur:    Paasvespers

Van 26 april tot en met 1 mei vieren we om 18.00 uur de Paasvespers volgens de typische gebruiken van de norbertijnenorde.

Laat uw wil mijn wil zijn,
en geef dat ik altijd van harte uw wil blijf doen.

In deze vrede, uw vrede die altijd goeddoet,
vind ik rust en slaap.

Amen

Bron: Thomas a Kempis, De Navolging van Christus in jonge taal.