Ben je tussen de 13 en 25 jaar en heb je zin in een tof weekend waar er ook gewoon over religieuze zaken kan gepraat worden, dan heb je “the place to be” gevonden: het jongerenweekend in het bezinningscentrum van de abdij van Averbode.

Wanneer?
van vrijdagavond 22 oktober  (19h00) tot zondag 24 oktober (15h00)

Thema: “Onze Vader”

“Onze Vader die in de hemel zijt” … de woorden klinken ons vertrouwd in de oren. Misschien bidden we ze zelfs regelmatig. Maar begrijpen we wel wat we zeggen? We spreken God aan als ‘vader’, maar kunnen we hem/haar ook niet aanspreken als ‘moeder’? Wat, waar of hoe is dat koninkrijk waarvoor we bidden? Wat is Gods wil die zou moeten geschieden? Leidt God ons echt in bekoring of verstaan we de woorden verkeerd? We leven in welvaart: moet er dan gebeden worden voor dat dagelijks brood? Tijdens het volgende jongerenweekend staat het “Onze Vader” centraal. Aan de hand van verschillende activiteiten gaan we op zoek naar de diepe en onvermoed rijke inhoud van dit gebed dat Jezus zelf ons leerde. Er is natuurlijk ook tijd voor ontspanning, stilte en gebed samen met de abdijgemeenschap.

Begeleiding: Nel Van Camp en norbertijnen Jan Vankeirsbilck en Bart Pauwels

Meebrengen: Stevige wandelschoenen, lakens, handdoeken en kussensloop of slaapzak.
Deelnameprijs: 50 euro

Inschrijven kan via de website van de abdijgemeenschap.

Meer info: bezinningscentrum (at) abdijaverbode.be

7 bezoekers vinden dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

Hoogste, glorievolle God,
verlicht de duisternis van mijn hart
en geef mij een oprecht geloof,
een vaste hoop en een volmaakte liefde;
geef mij zo’n bewustzijn en kennis, Heer,
dat ik uw heilige en waarachtige opdracht volbreng.

Amen.

Franciscus heeft dit gebed in 1206 gebeden toen hij voor het kruisbeeld van San Damiano knielde en de opdracht hoorde: “Franciscus, ga en herstel mijn huis”.

Vind ik leuk.

Vind ik niet meer leuk

Ik beken het: gemakkelijk werp ik mij helemaal in de liefde
van mijn meest vertrouwde vrienden,
en zonder zorgen rust ik in hun liefde,
vooral wanneer ik moe ben van de ergernis van deze wereld.
Want ik voel dat God daar is,
en in Hem werp ik mij veilig en rust ik veilig.
In die zekerheid van de liefde vrees ik ook niet het onzekere van morgen,
het onzekere van de menselijke broosheid,
waarover ik vroeger veel geklaagd heb.
Wanneer ik ervaar dat iemand bezield is met een echt christelijke liefde,
en daardoor voor mij een trouwe vriend geworden is,
dan vertrouw ik mijn gevoelens en gedachten
niet toe aan een mens, maar aan God.
Want zo’n mens verblijft in God, en is trouw door God.
“God is immers liefde, en wie in de liefde blijft,
blijft in God, en God blijft in hem.” (1 Joh. 4,16)

(Augustinus, Brief 73,3,10)

2 bezoekers vinden dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

Toen een arme de man Gods Franciscus eens om een aalmoes vroeg en deze niets bij de hand had, tornde hij de zoom van zijn habijt los en gaf hem die. Soms trok hij zelfs om die reden de lendendoek onder zijn habijt vandaan. Van zo’n innige liefde jegens de armen was zijn hart vervuld; met zo’n hartstocht trad hij in de voetsporen van de arme Christus.

Thomas van Celano, Franciscus van Assisi, Tweede levensbeschrijving, LVII.

1 bezoeker vindt dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

Op het kruispunt van de wegen,
van vandaag en van voorheen
treden wij de toekomst tegen,
in een huis voor iedereen
waar we werken, waar we wonen,
waar we leren sterk te staan
voor een morgen die moet komen,
in de wereld van voortaan.

Met hart en hand, met lijf en ziel
in het lichtend spoor van Sint-Michiel
gaan wij gedreven door de tijd
de weg die naar het leven leidt.

In de keerkring van de dagen,
lopen wij de jaren door
op een ideaal gedragen
want een droom die gaat ons voor
onze toekomst toegemeten
- antwoord op een nieuwe vraag –
zijn wij schakel in de keten
tussen morgen en vandaag.

Van het huis waarin wij wonen
zijn wij samen doel en deel
samen dochters, samen zonen,
van een wezenlijk geheel.
En met banden die ons binden
- ankervast en vogelvrij -
blijven wij elkaar vinden
in dit huis en zijn abdij.

Schoollied van het Sint-Michielscollege van Brasschaat

4 bezoekers vinden dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

Enkele leerlingen hebben na een klasbezinning een “boodschap aan de wereld” achtergelaten in de abdij. Je vindt ze hier.

1 bezoeker vindt dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

Wat is de kracht van de stad van God?
Wie de kracht van deze stad wil begrijpen,
moet de kracht van de liefde verstaan.
De liefde immers is een kracht die niemand kan weerstaan.
Geen wereldstorm en geen stortvloed van beproevingen
kunnen het vuur van de liefde doden.
Want over haar staat geschreven:
“Sterk als de dood is de liefde” (Hooglied 8,6).
Daarin lijkt de liefde op de dood.
Wanneer de dood komt, kan niemand hem weerstaan.
Met hoeveel ingrepen of geneesmiddelen men de dood ook bestrijdt,
aan het geweld van de dood kan een sterfelijke mens niet ontkomen.
Zo kan de wereld ook niets ondernemen tegen het geweld van de liefde.
Maar de gelijkenis tussen de liefde en de dood
bevat ook een tegenstelling.
Want zoals de dood alle kracht bezit om ons uit het leven weg te rukken,
zo bezit de liefde alle kracht om ons in leven te houden.

(Augustinus, Preek over psalm 47, 13)

1 bezoeker vindt dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

Op 15 september, de dag na het feest van de Kruisverheffing, gedenkt de Kerk Maria als “moeder van smarten”. We herinneren ons hoe Maria diep geraakt werd door het lijden van haar zoon. Een moeder die haar kind zo ziet lijden en sterven…Het “Stabat Mater” is een gezang uit de liturgie, dat door heel wat componisten op muziek is gezet. Daarin wordt biddend en mediterend stil gestaan bij moeder en kind…

De versie van Pergolesi is wellicht de meest bekende. De eerste strofe klinkt bij hem zo:

Een deel van de tekst in vertaling:

Met de tranen in haar ogen,
stond de Moeder diepbewogen,
naast het kruis waar Jezus hing.

Door haar pijnlijk zuchtend harte,
overstelpt van wee en smarte,
ging het zwaard der marteling.

Hoe bedrukt, hoe neergeslagen,
moest die zegenrijke klagen,
Moeder van Gods enige Zoon

Ach hoe schreide zij en snikte,
als zij op het lijden blikte,
van haar kind, zo eind’loos schoon.

Wie kan nu zijn tranen houen
en de moeder hier aanschouwen
in haar bitter zielewee?

Wie voelt niet zijn hart verscheuren
die de moeder zo ziet treuren,
lijdend met haar Jezus mee?

3 bezoekers vinden dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

… dat geldt ook voor onze medebroeders in opleiding. Na een welverdiende vakantie wordt de boog weer gespannen en verdiepen onze novicen en junioren zich weer in de filosofie en de theologie.

Traditioneel starten de lessen van AGRIPO (de studieconcentratie van de Vlaamse Norbertijnen van Averbode, Grimbergen, Postel en Tongerlo) op of vlak na 15 september, het feest van Onze Lieve Vrouw van Smarten… want studeren is misschien wel inspirerend, maar toch ook wel eens vermoeiend en frustrerend.

Ook voor de professoren is dit het ultieme startschot: week na week, uur na uur les geven is niet niets: elk lesuur vraagt soms vele uren voorbereiding.

Het einddoel? In de eerste plaats natuurlijk voldoende geestelijke en theologische bagage opdoen om als kloosterling en priester dienstbaar te kunnen zijn in de kerkgemeenschap. Maar we geven het stilletjes toe: de examens zijn eigenlijk ook wel een doel op zich…

4 bezoekers vinden dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk

Groot zijt gij, Heer, en hoog te prijzen.
Groot is uw macht en uw wijsheid kent geen grenzen.
En loven wil u een mens, een nietig deeltje van uw schepping,
een mens die moeizaam de last van zijn sterfelijkheid meedraagt,
en in zijn zondigheid hiervan getuigt:
dat gij de hoogmoedigen weerstaat.
En toch wil u loven die mens, een nietig deeltje van uw schepping.
Gij zelf doet hem vreugde vinden in het zingen van uw lof,
want gij hebt ons naar u toe geschapen,
en rusteloos is ons hart totdat het rust vindt in u.

(Augustinus, Belijdenissen, I,I,1)

1 bezoeker vindt dit bericht leuk.

Vind ik niet meer leuk